Bölüm 33 Bir Umuttur Yaşamak!
~~BİRCE~~ Evimizin içi doldu taştı.. çok yorulduk Esra ile ama umrumuzda değildi. Belki de bu evde ilk kez çok mutluyduk. En mutlumuzda hiç şüphesiz Alp'ti, oğlumuzdu. Nerdeyse babasını hiç rahat bırakmadı. Farkındaydım, Alptekin arada sıkılıyordu yada bana öyle geliyordu, bilmiyorum. El ayak çekilince Alp'i odasına götürdüm. Pijamalarını değiştirirken, yüzü asıldı. Vardı bir karın ağrısı farkındaydım. "Noldu balım, niye bu kirazlar düştü?" derken, o minik kırmızı dudaklarına dokundum. Gözünden yaş geldi. "ditcek mı?" İçim burkuldu. Konuşturmak istiyordum. "Kim?" dedim. "Babis!"dedi. "Yoo! niye gitsin ki," dediğimde, parmaklarına takılıp kalan mavileri gözlerimi buldu. Korku, hüzün el ele vermişti ve canını yakıyordu biliyorum. "Dennedde düller betliyoya onu.. dül bahtesi vaamışya... dül
- Writer
