Enigmatic Dream

Simula ng Katapusan

"Jalaneel, ikaw ang inaatasan kong magligtas sa puno ng Ossaiwa." Marlais said, tinitigan ko lang siya at saka naglakad palayo. I abhor him.

"Hindi ka man lang magpapa-alam?" tanong niya habang naglalakad ako. Hinarap ko siya, ngumiti, saka umalis uli nang walang sinabing salita.

Susundin ko parin siya, hindi bilang ama, kundi bilang isang pinuno ng kaharian na ito.

Pumunta na ako sa puno ng Ossaiwa at nakitang sasa-gaasan ng pulang kotse ang itim na kotse. Ginamitan ko ito ng aking chandra upang patigilin ang dalawang kotse.Lumabas ang dalawang babae at nagpakita ako sa kanila.

"My help is not for free, without my help naga-agaw buhay na kayong dalawa. Hindi ito libre, walang libre sa panahon ngayon." diretsang sabi ko sa kanila, ayoko nang masyadong magpaligoy-ligoy.

"Thank you, Iho. Anong gusto mong pabuya? Kotse? Bahay? Name it." tanong ng isang babae. Tumawa ako sa kaniya at nagulat silang dalawa. Nagtataka siguro kung bakit ako natatawa.

" Hindi ko kailangan ng pera at lalong hindi ko kailangan lahat ng binanggit mo." natatawang sabi ko sa kaniya.

"Ikaw ang maga-agaw buhay, kung sakaling hindi kita nailigtas." itinuro ko ang isang babae, naka uniporme ito ng uniporme ng guro. "Ikaw ang anak mo ang maga-agaw buhay kung sakali." itinuro ko ang isang babae mula sa pulang kotse.

"Sa madaling salita, ikaw." itinuro ko ang babae na bumaba kanina mula sa itim na kotse. "At ang anak mo." itinuro ko ang kaniyang anak sa loob ng sasakyan.

"Ang kabayaran sa utang niyo." sabi ko sa kanila, mababakas ang pagkabigla sa kanilang mga mukha.

"Iho, kayang kong ibigay kahit anong hingin mong materyal na bagay, wa'g ang anak ko. Maawa ka." pagmamaka-awa ng babae na bumaba mula sa pulang kotse.

"Iho, walang a-alaga sa anak ko, napakabata pa niya para iwan ko." nai-iyak na sabi ng isa.

"Iniligtas ko na kayo. Ngayon, gusto niyong problemahin pati problema niyo? " hindi napigilan ng aking kilay na tumaas.

"Iho, kahit ano, wag lang ang ganito." pagmamaka-awa ng isa. Lumuhod naman ang isang ina.

I suddenly feel guilty. Hindi ko kayang makita ang isang inang nagkakaganito.

"Tumayo po, kayo." itinayo ko siya.

"Okay, ipalit niyo ang inyong mga anak sa ngayon. " their eyes widened with what I've said.

"Iho, h'wag ka namang mag biro ng ganiyan." nanginginig ang boses nito.

"I'm not kidding, Do I look like I'm joking?" naiinis na tanong ko sa kanila.

"Kapag pinalit niyo sa ngayon ang inyong mga anak, kapag darating ang araw na kukunin kita." I pointed the lady with the black car. "Makakasama mo ang anak mo, dahil sa halip na anak niya ang kukunin ko, ay anak mo ang makukuha ko. Magkakasama kayo doon nang matagal sa Chandraneel, while you and your son will be living here happily. That way, the both of you win the situation." I explained them. Mukhang nag-isip naman sila kung papayag ba sila. For me, it doesn't matter if what will be their decision. Kahit ano, pabor sa akin. Basta, dalawang tao ang madala ko sa Chandraneel.

"What's your decision?" I asked the both of them. Tinignan ko ang aking relo, tiyak naghihintay na sa akin sina Neelu.

Hindi naman pumupunta ng Neeblaja ang mga iyon nang hindi kompleto ang Blueseete. Kinakailangan na rin ng isang miyembro para tuluyang mabuo ang Bluesette. Hindi pa namin matukoy kung anong chandra ang taglay nito, kapag ang taong nagmula sa kanilang mundo; at ginamit ang puno ng Owaissa papasok ng Chandraneel, awtomatiko itong nagkakaroon ng sariling chandra. Kami ang tutulong sa kaniya upang matukoy niya ang taglay niyang chandra na ipagkaloob sa kaniya ng puno ng Owaissa.

"Hindi pa namin kayang magdedisyon sa ngayon, iho. Pasensiya kana." tumango naman ang isa, bilang pagsang-ayon.

"Hindi ko po ipagpapa-bukas, pasensya na rin kayo. Kailangan kong sabihin ang inyong pasya sa aming pinuno." sagot ko sa kanila. Tulad ng aking ina-asahan, pinili nila ang aking tinuran ang kanilang pinili.

Bumalik na ako ng kaharian, naglakad lang ako, dahil wala si Fizureh. Pagkatapos, umakyat sa itaas upang sabihin kay Marlais ang mga kaganapan kanina.

"Kapag kumislap ang bituwin na Amori, bumalik ka ulit sa puno ng Owaissa." paalala ni Marlais.

"Mauna na ako." paalam ko sa kaniya at saka umalis. Nagbihis muna ako sa kwarto, saka inaya sina Aika kumain sa Neeblaja.

As usual, nakakarindi ang kanilang pagtatalo, but I can't deny the fact that we can't call it a day without Aika and Neelu's arguement. Tahimik lang si Fizureh sa gilid. Tahimik lang rin ako.

Tinanaw ko ang kalangitan.

Dalawang araw na lang at kikislap na muli ang bituwin na Amori. Ang butuwing ito ay sumisikat bilang hudyat na bubukas na muli ang puno ng Owaissa. Bago ako pumasok sa aking silid, pinuntahan ko sina Aika, Neelu, at Fizureh to see if they're okay.

Nang dumating ang araw na nasilayan ko ang butuwing Amori, bumalik ako sa puno ng Owaissa, hindi pa bukas. May susi ako kaya malaya akong nakakalabas-pasok dito.

I saw the girl who named Azurine, wala siyang kaalam-alam na ilang buwan na lang ay tatalikuran na niya ang mundong kaniyang kinagisnan at kinalakihan.Sinundan ko siya hanggang sa makarating siya sa kanilang bahay. Nang makita ko ang asul na linya na, hindi na ako humakbang pa. I'm contented knowing she went home safe. Araw-araw ay ganito ang nakasanayan kong gawin. After her class, I always walk behind her and when I saw her entered their gate; I went back in Chandraneel.

My days are normal, nothing new. Eat in Neeblaja, go to class. Nothing more. Until Azurine came.

She gave me a clear vision, better perspective, and reason to wake-up every day with a smile on my face.

Papunta ako ngayon sa kaniya dahil kakain kami sa Neeblaja. This is her first time eating in Neeblaja. When she opened the door, shocked was evidemt in her face. Hindi niya siguro inaashan na susunduin ko siya.

Nang magsimula akong maglakad, napansin kong masa likuran ko siya naglalakad. Tumigil ako at hinarap siya.

"Don't walk behind me, walk beside me." I told her. Sa mundo niyo, hindi ko nasubukang maglakad nang kasabay siya, palagi akong nasa likuran.

I can't deny that's she's really smart. Kaya niyang makipag-sabayan sa amin. I'm somehow proud of her. Hindi ko alam kung bakit ganiyo ang nararamdam ko.

Nagsimula na si Ma'am Myta sa kaniang mga palaisipan. I was so happy, because she answere the first riddle. I saw ma'am Myta smiled, she seems so proud of her daugther. I mean, who wouldn't be?

I won the game, I don't have plan in getting my prize.

"Tomorrow, we will start proper using of your Chandras. Alam kong bihasa na kayo, Jalaneel, Fizureh, at Neelu ,sa paggamit ng inyong mga Chandra. Aika will partnered with Jalaneel and Neelu will be the partner of Azurine. " Ma'am Myta said.

"As a group leader, I can teach Azurine well,knowing that's she's still new to this. Aika and Neelu will be a good pair, because they can exchange ideas. " I said. Nakita ko ang pagkagulat ni Azurine.

"My decision is fixed." matigas na sabi ni Ma'am Myta.

"Considering my opinion, won't kill you." I answered. Bakit si Neelu? Kayang-kaya ko gawin iyon.

"Let's see, what can I do." wika ni Ma'am Myta.

"I won't claim my prize, just let me pair with Azurine." I said.

"If that's what you want, class, you can go now." isa-isa na silang lumabas. Lumabas na rin si Azurine at sumunod ako. Nagulat ako nang bigla siyang humarap sa akin.

"Why me?" tanong niya sa akin.

"If not you, then who?" tanong ko sa kaniya pabalik.

" Aika?" patanong niya sagot.

"She's not Azurine, why would I choose her?" I answered her at nauna na akong magalakad.

Araw-araw kong sinasabi sa kaniya na huwag pumasok sa room 21. Hindi ko kayang ako mismo ang papatay ng kaligayahan ko. I can't bear that.

Sa araw-araw na na pagbabantay ko sa kaniya sa mundo ng mga tao, I always wanted to see her smile. I just found myself smiling while looking at her. Sobrang saya. Hindi ko kailan man inaasahan na kaya ko palang makaramdam ng ganitong klaseng kasiyahan.

Dadalhin ko siya ngayon sa Azraq, I want her to see my comfort place.

"Dito ako pumupunta t'wing nalulungkot ako. Ang punong iyan ay tinanim namin ng aking ina. You know what, I didn't believe in love when my mom left me." panimula ko, nakinig lang siya sa kwento ko.

"For me, she's my great love. How can you believe in love when your greatest love left you?" I said, nakatingin lang ako sa malayo, habang nakikinig siya sa bawat kwento ko.

"Paano mo paniniwalaan ang isang bagay, kung ang taong nagpaniwala sa iyo nito iniwan ka at hindi pinanidigan ang pangakong binitawan?" tumawa ako para itago ang lungkot sa aking boses.

"Kaya simula non, hindi na ako naniwala sa pag-ibig. Until one day, I saw you. Noong una kitang makita bata ka palang non, nitong nakaraang buwan sa inyo ay naghihintay nalang ang kaharian ng Chandraneel ng wastong pagkakataon upang tuparin ang pinag usapan namin ng iyong ina." pagpapatuloy ko.

"Siguro, matatakot ka kung sasabihin kong palagi kitang sinusundan. Don't get me wrong, I just wanted you to be safe. Para akong tanga na tumatawa habang tinatawaw ka. I don't know I smiled every time clock strikes at 5-6, alam ko kasi na oras na iyon ng pag-uwi mo." natatawang sabi ko sa kaniya. Nagulat siya sa aking sinabi.

"Gusto ko man na sundan ka hanggang sa paaralan niyo, hindi ko magawa. Hindi kami pwedeng makalayo sa puno ng Ossaiwa ng isang kilometro. Kasi, sa oras na makalayo kami ng isang kilometro ay hindi na namin mahahanap ang daang pabalik ng Ossaiwa. All I can do is to sent you home and comeback here." I said habang inaalala ang kahibangang nagawa ko.

"Bakit hindi ka nagpakita sa akin?" tanong ko sa kaniya.

"Normal humans can't see us." I said, nagulat siya sa aking sinabi. She look so innocent.

"I keep on lying to myself what I've felt for you is just an infatuation. Hanggang ngayon, sinasabi ko parin yan sa sarili ko." dagdag ko pa.

"I d-don't k-know what to say." nauutal niyang sagot sa akin.

"You don't need to speak, I just want you to listen to me." yinakap ko siya sa likod.

" For some, languange of love is going on a date; for other, giving a lot of gifts. I am willing to learn all those languages to show what I've feel for you." I said and kissed her forehead.

Nang hindi pa siya dumadating, kalungkutan ang nararamdaman ko sa lugar na ito. Tapos na ang klase namin at dinala ko siya ulit sa Azraq.

This one is for you."I said and gave a color blue ring. Inilahad niya ang kaniyang kamay para maisuot iyon, ngunit hindi ko isinuot. Binawi niya nalang ang kaniyang kamay, nahihiya siguro.

"Under the blue skies, beside the blue tree, behind the blue kingdom. I'll give you this blue ring as a sign of my love for you, Azurine. I love you." I said before I put the ring on her middle finger.

Nagulat siya nang takpan ko ang kaniyang mga mata. Nang buksan ko ito, itinuro ko ang mga kulay asul na rosas naka-buo na ito ngayon ng salita.

I lOVE YOU, I BLUE YOU.

Halos magwala ako nang nalaman ko kay Neelu na tumalab ang sumpa kay Azurine. Parang gusto kong isumpa ang aking sarili. Gustong-gusto kong umiyak.

Gusto kong suntukin si Neelu, ngunit sinuntok ko ang pader.

" Please be happy even without me; always remember that I want you to be happy. If you're happy, I'm also happy." she reminded me.

"Asking me to be happy without you, is like asking a fire to transform into water. Azurine, it's so damn impossible." I said, hinaplos ko ang kaniyang buhok.

""Under the blue skies, beside the blue tree, behind the blue kingdom. This is the the first time I will say this to you. I Love You, I Blue you." hinarap ko siya at nakita ko ma pulang-pula ma ang kaniyang mga mata.

"Azurine, this is my first time hearing those words from you. Ang sarap pakinggan. It's so hard for me to remember this day, because the day you said your 'I love you', is also the day we will bid our farewell for each other. " I said, gustong-gusto kong kunin ang lungkot na maba-bakas sa kaniyang mga mata.

"Azurine, always remember that this is not the last chapter of our story. " I said to her. I am confident of that.

"Jalaneel, this might be the last chapter of it, because not every love story ends happily. " wika ko sa akin, ngunit hindi niya ko sinagot.

"Ang bawat istorya ay may may manunulat, hahanapin ko ang manunulat natin saan mang lupalop ito; mapalitan lang ang katapusan nito." nakatitig lang ako sa mga mata niyang punong-puno ng lungkot.

"Paano kapag hindi pumayag?" natatawang tanong niya sa akin

"I will re-write our own story, Azurine. Stop doubting what can I do for you. I can do everything, I mean literally—everything." I confidently said.

"A-asa na ba ako,Jalaneel?" pagbibiro niya sa akin, masyado na kaming madaming naiyak.

"Azurine, look at me." I commanded. I didn't look at him, he lifted my chin up.

"If we can't see each other, never forget that once upon a time; my heart and whole being will be forever yours." I said before my lips touched hers.

Time never plays fair.

AZURINE, THE AUTHOR'S PEN JUST RAN OUT OF INK FOR NOW THAT'S WHY SHE COULDN'T CONTINUE OUR STORY, BUT I WILL CHASE YOU IN ALL DIFFERENT TYPES OF WORLDS, DIFFERENT ZONES OF TIME, AND ALL POSSIBLE WAYS.I BLUE YOU.