Enigmatic Dream

Enigma 7

Touch

Inalalayan ako ni Jalaneel habang palabas ng Nabhas. Tama ang kaniyang sinabi na lalabas kami ng Nabhas na ito na alam ko na ang Chandrang taglay ko.

"Around of applause for the aerokenesis of the Bluesette,Azurine." ikinagulat ko na alam na ni Ma'am Myta iyon.

"What? Did I heared it right?" Neeulu exclaimed. Tila hindi makapaniwala sa kaniyang narinig.

"Wala namang siguro sira yang teng mo, kasi kung meron kawawa ka naman. Sira na nga utak mo; sira pa tenga mo." natatawang sabi sa kaniya ni Aika.

"Yes, Azurine is the aerokinesis of the group." Ma'am Myta proudly said, ang ngiti at kislap sa kaniyang mga mata ay parang isang ina na nakapag-graduate ng anak sa kolehiyo.

They congratulated me for discovering my own Chandra. I also thanked Jalaneel for making it possible. Kung hindi dahil sa kaniya ang hindi ko naman malalaman kung ano ang Chandrang taglay ko. I should give credits to him.

"Good job to all of you! Take a lot of rest, you may now go." nagligpit na ang lahat.

"Azure, please stay." nagulat ako sa sinabi ni Ma'am Myta.

"Sige po, Ma'am." wika ko kay Ma'am Myta.

"Una na kami Azurine, sunduin ka nalang maya nami sa kwarto mo." Fizureh said. They waved their hands at me. I waved back ad they left.

"How are you?" kaswal na tanong Ma'am Myta, ngunit may bahid iyon ng paga-alala.

"I'm fine po, ikaw po Ma'am, hindi mo ba na mi-miss yung anak mo?" tanong ko sa kaniya.

"He's in a good hands, hindi mo ba nami-miss ang mga magulang mo?" malumanay niyang tanong.

"Noong una po, oo. Ang sama ko sigurong anak ngayon, dahil ngayon na nandidito ako, nararamdaman ko ang pagmamahal at pagkalinga ng isang magulang. " pinahiran ko ang mga luha sa aking mga mata.

"Sige, magpahinga kana, alam kong pagod ka."tumango lamang ako at lumabas.

Nagulat ako ng makita ko si Jalaneel na nakasandal sa pader.

"Uhmmm... May hinihintay ka?" tanong ko sa kaniya.

"If you think that I'm waiting for you, the answer is—Yes. If you don't think so,maybe no." he calmly said. Hindi ko talaga maintindihan ang lalaking ito. Hindi sumasagot ng diretso.

"Alam mo, hindi ako manghuhula." I answered.

"Alam ko, kasi kung manghuhula ka, you didn't asked a question that the answer is obvious." walang ganang sabi niya.

"Bakit mo ako hinintay?"tanong ko sa kaniya.

"I didn't said that I waited for you." sagot niya.

"Okay." sagot ko nalang, kasi baka hindi naman talaga ako hinintay niya.

Nagulat ko ang tumabi siya sa akin sa paglalakad. Wala siyang sinabi,naglalakad lang habang nakalagay ang mga kamay sa bulsa.

"What did the man with a broken leg say to his nurse?" he suddenly asked.

"What?" I asked,hindi ko alam kung seryoso ba siya sa tinatanong niya.

"Ipinagmamayabang ka ni Ma'am Myta sa amin, simpleng tanong hindi mo masagot?"

"Maybe, depends on the person." I answered.

"Wrong answer, try again!" he said.

"I don't know." I honestly answered. Ilang hakbang nalang ay makakarating na kami sa aking kwarto. Lagi niya akong hinatid rito t'wing matatapos ang klasi.

"Guess." he said, walang ekspresyon parin ang mukha.

"Ouch?" I answered.

Binuksan ko na ang pintuan ng aking kwarto. Hindi nya parin sinasabi ang sagot sa kaniyang tanong.

"Hindi mo ba sasabihin ang sagot?" I asked him.

"Nope, magpahinga kana." I was about to close the door nang tinulak niya ng kaunti.

" The man said: I have a crutch on you." he said then left me.

Ilang segundo pa akong natulala at isinirado ang pintuan.Sumandal muna ako sa pintuan at hinawakan ko ang aking dibdib sa sobrang lakas ng pintig nito.

I know he said 'I have a crutch on you, bakit parang pakiramdam ko ay, ' I have a crush on you.'

Sinampal-sampal ko ang aking sarili. Bakit naman niya sasabihin sa akin iyon? Ilang araw palang nga ako dito. Imposible naman siguro iyon.

Hindi ko rin maikakaila na kahit ilang araw palang ang inilalagi ko rito ay nahaharuyo naman talaga si Jalaneel. Siguro, ano, crush lang ganern.

"To all Chandraneelens, please be ready for the Chandarian day! Tomorrow, we will be celebrating this, please be prepared. Thank you!" boses ni Marlais iyon na ibinulong ng hangin.

Nakahiga na ako sa kama nang may kumatok sa aking pintuan. Binuksan ko iyon. Si Ma'am Myta iyon, may dalang damit. Kulay asul ito; simple, ngunit elegante.

"Azurine, ito ang isusuot mo para bukas." nakangiting sabi niya.

"Thank you po, Ma'am." nakangiting sagot ko rin sa kaniya.

"Rest well, mauna na ako." yinakap niya ako at tuluyan na siyang umalis.

Nais ko nang matulog, ngunit may kung anong ingay ang naririnig ko mula sa room 21. Binuksan ko ang pintuan ko at wala ng mga Chandraneelens na gising sa kaharian.

Pumunta ako sa room 21. Don't open room 21, don't even think of opening it.Pumasok sa isip ko ang sinabi ni Jalaneel sa akin. Binitawan ko ang door knob nito at nagpasayang bumalik sa kwarto ko.

Ilang sandali lang, mas lumakas ang kaluskos at ingay na naririnig ko sa room 21. May kung ano sa loob ko ang hindi ko matukoy na para bang tumutulak sa akin upang buksan at alamin na sa loob nito.

Hindi ko napigilan ang aking sarili, tumayo muli ako at hindi ko namalayan dinala nalang ako ng aking paa sa room 21. My hands are trembling as I opened the door. Nang binuksan ko ito, namangha ako sa liwanag na nagmula sa isang painting. Iisa lang ang gamit na naririto sa lugar na ito. Ang painting na nasa gitna ng kwartong ito.

Hindi ako nakagalaw sa kinakatayuan ko nang makita na ang kwintas na nasa painting; kapareho ito sa kwintas na binigay sa akin ni Mama.

Unti-unting kong nilapitan ang painting, dahil baka namamalik-mata lang ako.

Habang papalapit ako sa nagsistayuan ang mga balahibo ko. I have a strange feeling about this painting, hindi pangkaraniwan, tila may buhay ito.

Hinawakan ko ang ang painting at nagulat ako nang mas lumiwanag ang buong palaigid. Namangha ako sa labis na kagandahan nito.

Ilang mintuo ko pang tinitigan ito. Napansin ko ang mga numerong nakalagay sa ilalim nito.

14 34 33 34 44 44 34 45 13 23 24 44

Kinabisado ko ang mga numerong iyon, dahil hindi ako mapakali. Alam kong may nais iparating ang mga numerong iyon. Dahan dahan akong umalis sa room 21. Isinirado ko ang pintuan nito at bumalik na sa aking kwarto.

Kumuha ako ng papel at lapis, isinulat ko ang mga numberomg nabasa ko kanina.

14 34 33 34 44 44 34 45 13 23 24 44

Sinubukan ko ang reverse code, ngunit hindi ko nalaman ang ibig sabihin nito. Nag-isip pa ako ng mga codes na natutunan ko. Sinubukan ko rin ang sa keyboard, nagbabakasakali.

Ilang oras pa akong nag-isip ng mga code na maaring magamit. Iniisip ko ang alahat ng mga napanood ko sa Youtube, natutunan kay Ma'am Myta, ang nababasa sa mga libro.

Halos mawalan na ako ang pag-asa nang maubos na ang lahat ng code na alam ko. Humiga ako sa aking kama. Nakatingin lang ako sa kisame.

Ilang minuto, tumayo ulit ako nang naisip na may isang code pa akong nalalaman—Polybius Square.

Isinulat ko ulit ang numero na nakita ko kanina. 14 34 33 34 44 44 34 45 13 23 24 44.

Nagsimula na akong magsulat ng Polybius Square.

POLYBIUS SQUARE

0 1 2 3 4 5

1 A B C D E

2 F G H I/J K

3 L M N O P

4 Q R S T U

5 V W X Y Z

Halos mangilabot ako nang mabuo ko na ang salita na mula sa numero kanina.

D O N O T T O U C H I T