Gökyüzüne çizilerek kondurulmuş gibi olan bulutların etrafa verdiği şekillere bakarak uzun bir iç çekmiş, mavi gözlerini yüksek maviliklerden alamamıştı. Balayı tatilinden ayrılış günüydü. Tatilin en zor günüde her zaman son gün olmuştu.
Mavi gözleri oradan, uçan kuşlara çevrildi. Kulağına dolan havuzun sesiyle birlikte derin bir nefes daha aldı. Adımları arka bahçeye doğru ilerlerken ardından tekerlekli bavulunu sürüklüyordu.
“Hazır mısın?” dedi kendisine çevrilen kahverengi gözlerin sahibi. Hafifçe tebessüm ederken gözleri kısılmıştı.
“Hazırım.”
“Buradan ayrılmak zor olacak.” Dedi Furkan. Hafifçe kaşları yukarı doğru havalanmıştı.
“Fakültenin derslerine ve yeni evimize adapte olmak zaman alacak. Şanslıyız ki son bir ay, sonra yine tatile çıkacağız.”
“Evet.”
E
