Bölüm | 25
Minik kız çocuğu sarı saçlarını savurarak papatyalar dolu bir tarlanın içinde koşuyordu. Defalarca daire çizerek haykırdı.
"Yaşasın! Hep burada kalmak istiyorum!"
Gözü kendisini aradı ve dönerek gülümsemişti.
"Hep bura kalalım! Hiç gitmeyelim."
"Gitmemiz lazım." Dedi Furkan.
"O zaman ben biraz daha burada kalayım, sizinle birlikte gelmeyeyim!"
"Neden?"
"Çünkü geleceğim yerde, mutluluk yok baba."
Gözlerini yere doğru eğdi. Kahverengi gözleri hüzünlüydü.
"Daha zamanı var."
"Ne zamanı?"
"Gözlerinin içi gülene dek, bir daha gelmeyeceğim."
Gözleri açıldı. Sabah olmuş, gün ışıkları odayı doldururken, doğa sesi kulaklarına geldi. Yatağın içinde dönerek etrafa bakındı. Cansu yoktu, odanın
