| Kahvaltı |
Güneş ışıklarını İstanbul'un kalabalık evlerine bahşederek, gecenin karanlığını dağıtıyordu. Bazıları için güzel geçen gece, bazılarına ise umut olmuştu. Zifiri gecenin ardından doğan güneş ben buradayım, umut burada diye çığlıklar atıyordu.
Kent sessizliğinden arınmış, saatler ilerledikçe sokaklar ve caddeler kalabalıklaşıyordu. Her bir insan bir hayal uğruna, umut uğruna yada bir kurtuluş uğruna ilerliyordu. Maddi yada manevi bilinmez, insanlar bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Hayatımızın arasından kayıp giden zamanı tutup yakalamak istiyorduk belki de...
Güneş Cansu'nun odasının perdeleri arasından sızarken, göz kapaklarının üzerinde hakimiyet kurmuş sıkıntı veriyordu
