Malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa paligid.
“Laura!” sindak kong bulalas nang makita ang pagpulandit ng dugo mula sa kaniyang katawan.
Agad akong tumakbo sa kinatatayuan niya upang saluhin ang katawan niyang babagsak na anumang sandali sa lupa.
“Mahal kita, Jerson. Mahal na mahal ko ka-yo ng anak natin...” nahihirapa niyang usal.
Dahan-dahang pumikit ang mga mata niya kasabay nang paglungayngay ng kaniyang ulo sa aking braso.
“Laura!” puno ng hinagpis kong sigaw habang kalong siya sa mga bisig ko.
“Kuya dalhin na natin si Ate Laura sa ospital.”
Nilingon ko si Benjie na may hawak ng baril at nakatayo sa may duguang katawan ni Zoren.
“Tiyakin mong mabubuhay ang h*yop na iyan at hindi ako makapapayag na ‘di makabawi sa lahat nang ginawa niya kay Laura,” tiim bagang kong sa
