Boris’ POV
Kanina pa ako nakatayo sa gilid ng parking lot. Nakapamulsa lang ako, kunwari chill kahit sa totoo lang, medyo pagod na ako.‘Tangina, para akong celebrity sa school na ‘to.
“Kuya, kuya! Puwedeng magpa-picture?” tanong ng isa, kulot ang buhok at mukhang cheerleader. Nakangiti siya nang malapad habang hawak ang cellphone niya.
“Ah, sige,” sagot ko habang pilit na ngiti ang binigay ko. Seryoso, gusto ko na sanang sabihan na, “Miss, ‘wag ka masyadong obvious,” pero siyempre, kailangan cool lang.
Kumapit siya sa braso ko, ang lakas ng pagkakasiksik ng dibdib niya. Halos sumabog na ‘yung butones ng uniporme niya sa sobrang sikip. Pero, chill lang ako. It’s part of the job.
Nang makuha na ang selfie, nagsimula nang dumami ang mga naglilipana. Halos lahat, nagpapapansin, nagpapa
