เพลงหยุดไปแบบไม่มีใครตั้งใจ
เหมือนมีใครสักคนเอามือตัดเสียงทั้งผับออกพร้อมกัน
จังหวะเบสที่เคยสั่นพื้นหายไป เหลือแค่เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ จากโต๊ะด้านหลัง เสียงรองเท้าคนขยับตัวไม่พร้อมกัน แล้วก็เงียบอีกครั้ง เงียบจนแพรไหมได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง ชัดเกินไป
มือของภูผายังอยู่ที่ข้อมือเธอ
ไม่ได้บีบ ไม่ได้ดึง แค่วางไว้เฉย ๆ
แต่มันไม่ใช่การวางมือธรรมดา
มันคือการ “ไม่ปล่อย”
แพรไหมไม่ได้หันไปมองเขาทันที เธอรู้สึกได้ว่าถ้าหันไปตอนนี้ จะเหมือนยอมรับอะไรบางอย่างต่อหน้าทุกคน ทั้งที่เธอยังไม่ทันคิดให้จบด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้มันควรจบตรงไหน
เธอมองไปข้างหน้าแทนเห็นชอนยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม แก้วในมือยังนิ่ง ระดับเดียวกับอก สีหน้าสงบ เรียบร้อย สุภาพเกินกว่าคนที่เพิ่งโดนประกาศตัวตัดหน้าแบบนี้
รอยยิ้มของชอนค่อย ๆ ปรากฏ
เป็นรอยยิ้มที่มุมปากยกขึ้นตามมารยาท
แต่ดวงตาไม่ตาม
สายตานั้นเหมือนกำลังไล่คิดอะไรหลายอย
