แพรไหมรู้ตัวอีกที ตอนเสียงในผับมันดังขึ้นเรื่อย ๆ
ดังจนไม่ใช่แค่เพลงแล้ว
แก้วกระทบกัน แกร๊ง
เสียงคนตะโกนคุย เสียงหัวเราะดังสวนกันมั่วไปหมด
มีใครสักคนเบียดไหล่เธอผ่านหลังมาแรงจนต้องขยับเท้าถอย
“ขอโทษครับ”
เสียงนั้นหายไปทันที เหมือนไม่ได้ตั้งใจจะรอคำตอบ
เธอยืนนิ่ง มือกำแก้วแน่นกว่าเดิม
นิ้วเริ่มชาเพราะน้ำเย็น
ไหล่โดนชนอีกครั้ง คราวนี้จากอีกฝั่ง
แน่น
แน่นแบบที่ไม่ได้ขยับตัวเลย แต่รู้สึกว่าพื้นที่รอบตัวมันหดเข้ามา
แพรไหมสูดหายใจเข้า
ลมหายใจติดอยู่แค่คอ
อกไม่ยอมขยายเต็มที่
เสียงเบสจากลำโพงกระแทกเข้ามา ตุบ ตุบ
หัวใจเธอเต้นตามจังหวะนั้นแบบไม่ขออนุญาต
เธอเหลือบมองไปรอบ ๆ
คนเต็ม
ตัวชิด
ระยะห่างแทบไม่มี
แค่ยืนอยู่เฉย ๆ
ก็รู้แล้วว่า ตรงนี้ มันไม่โอเคเลย
เธอไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ
สายตาแค่ว่าง ๆ กวาดไปข้างหน้า
ยืนค้างอยู่ตรงนั้น เหมือนร่างกายหยุด แต่เสียงรอบตัวไม่หยุดเลย
มีคนเด
