ห้องรับรองชั้นบนของผับเงียบกว่าข้างล่างชัดเจน
ข้างล่างยังมีเพลงดังอยู่ แต่พอปิดประตู เสียงก็เหลือแค่สั่นเบา ๆ ใต้พื้น ไม่ได้หายไป แค่ไม่รบกวนเหมือนก่อน
แพรไหมยืนอยู่ใกล้ผนังกระจก มือจับกันหลวม ๆ ไม่ได้เกร็ง แต่ก็ไม่ถึงกับสบาย
เธอไม่ได้ตั้งใจมองใคร สายตาเหมือนลอย ๆ แต่จริง ๆ คือมองทุกอย่างรอบตัวพร้อมกัน
ชอนยืนอยู่ฝั่งโต๊ะกลางห้อง
ท่าทางเรียบร้อย เสื้อสูทดูเป๊ะ ไม่มีรอยยับ น้ำเสียงที่ใช้พูดกับทุกคนเหมือนกันหมด สุภาพจนแทบแยกไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่
เพทายนั่งอยู่ไม่ไกล สีหน้าดูออกเลยว่าเขาเองก็รู้ว่าตัวเองไม่น่ามาอยู่ตรงนี้ แต่ก็ไปไหนไม่ได้ นั่งอยู่แบบนั้นแหละ
ส่วนภูผา
เขายืนพิงโต๊ะ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือวางบนขอบโต๊ะเฉย ๆ
ไม่ได้ทำท่าจะรับอะไร ไม่ได้ทำท่าจะสู้
แค่ยืนอยู่ตรงนั้น แบบคนที่ไม่คิดจะพูดอะไรเพิ่ม และไม่คิดจะอธิบายด้วย
เขากับแพรไหมยืนห่างกันไม่ถึงสองก้าว
ใกล้พอจะรู
