ห้องเดิม กลิ่นเดิมแสงไฟอ่อนเกินไป
ผนังสีเข้มที่เคยเห็นทุกอย่างโดยไม่เคยพูดอะไร
ภูผายืนอยู่ตรงนั้นสายตาไม่หลบ เหมือนกำลังมองผ่านปัจจุบันไปหยุดอยู่ที่บางภาพในหัว ภาพที่ไม่ควรถูกเรียกกลับมาแต่กลับชัดขึ้นทุกครั้งที่เธอขยับเข้าใกล้
แพรไหมไม่ได้ตั้งใจยั่วแค่ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ปลอดภัยระยะที่ทำให้ลมหายใจอีกฝ่ายเปลี่ยนไป ภูผาขยับกรามมือกำแน่นไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะกำลังจะห้ามตัวเอง
“คุณไม่หยุดเองนะ”
เสียงเขานิ่ง ต่ำ เหมือนเตือนมากกว่าขู่เธอ
แพรไหมเงยหน้า ไม่ถอย ไม่ได้เข้าไป แค่มองจองเขา
ความเงียบตกลงมาระหว่างกลางใจ หนักอื้อ อึดอัดและใกล้เกินไป
“ผมจะไม่พยายามหักห้ามใจแล้ว”
ประโยคสุดท้ายหลุดออกมา ช้าๆ ชัดเจน ไม่เติมคำพูด
เขายังไม่ได้แตะต้องเธอแต่ระยะห่างหายไปครึ่งหนึ่งแล้วพอให้รู้ว่าถ้าเธอหรือเขาคนใดหรือใครสักคนขยับอีกนิดทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีก
ภูผาไม่รอช้าทนความรุกเร้าของแพรไหมไม่ได้อ
