เย็นวันอาทิตย์มาเร็วกว่าที่แพรไหมคิด
ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากฟ้าอ่อนเป็นส้มจางเหมือนเตือนว่าค่ำคืนนี้อาจไม่ธรรมดา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหน้าจอขึ้นชื่อ พี่เพทาย
“พี่อยู่ด้านล่างหอหนูแล้วนะ”
น้ำเสียงเขาฟังดูรีบเล็กน้อย
“แต่งตัวเสร็จหรือยัง”
แพรไหมมองตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนจะตอบ
“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูลงไปนะคะ”
เธอคว้ากระเป๋าใบเล็ก ใส่รองเท้าส้นสูงที่สูงไม่ถึงนิ้ว
ก่อนเดินออกจากห้องพร้อมณัฐชาเพื่อนของเธอ
แพรไหมเลือกเดรสสีอ่อนไม่ได้หวือหวามาก ไม่ได้เปิดเผยเนื้อหนังมากนักแต่พอเหมาะพอดี เป็นความสวยที่ไม่ได้ตั้งใจอวดแต่ทำให้คนมองต้องเหลียวหลัง
ณัฐชาที่เดินข้าง ๆ ถึงกับแซว
“แกนี่นะ..ไม่ต้องแต่งเยอะ แต่ดูแพงเฉย”
แพรไหมหัวเราะ
“แกพูดเหมือนฉันตั้งใจให้เป็นแบบนั้นเลย”
รถของเพทายจอดรออยู่ด้านล่างของหอพัก เขาลดกระจกลงมองน้องสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า
“รอนานไหมคะคุณพี่ชาย”
“ไม่
