Gecesinde dönmüştü esasen Altay, hamileliğin insanın uyku halinden çıkamadığı bir ağırlık bıraktığını bilen bilir. Onun o gelişini buz gibi bedenle yanıma yatışını hayal meyal hatırlıyorum. Kıpırdamadım, uykum bölünmüş gibi yapmadım ve uyumayı sürdürdüm. Ancak gün gündüze döndüğünde Altay yoktu. Bana bir not bırakmamıştı. Biraz yalnız idare edebilir misin diye sormuştu zaten gecesinde ve sonrasındaki kavgamız bir not bırakmadan gitmek konusunda haklı kılıyordu onu. Bende ise kimsesizlik hissi bıraktı. Birkaç saat bomboş oturdum o odanın içinde. Aramak nerede olduğunu sormak geçti aklımdan çoğu kez gurur yaptım. Açlıktan karnım guruldamaya başladığında düzenli yeme alışkanlığı kazandıracak olan karnımdakini bir kez daha hatırladım. Neden hayatımı büsbütün çıkmaza sokuyordu ki onun varlığı?
