Nedenlere cevaplar bulabilsem de yetinemediğim o akşam vakti elimde İrfan Ulu’nun mektubu ile yatak odasının soğuk zemininde oturuyordum. Çalan kapının ardında kim olduğunu biliyordum, kimsesizliğimden. Kapının ardındaki Altay’dı. Kapıyı sonuna dek dayadım, geçsin diye yol verdim. İçeri girince kapattım kapıyı. Ayakkabılarını çıkarırken ardında bekledim. Yağmur kokulu paltosunu asışını izledim. İçeri geçip oturmadan bana döndü. “Yemek yiyecektik daha,” dedi. “Aç değilsin,” ekledi. “Ne zaman açsın ki zaten?” Biraz kafamı dinledim. Keşke sen de gelmeseydin gitseydin evine. Karın bekliyordur. Belki sana yemek yapmıştır, sofra kurmuştur.” Sessizlik. Çok biliyorsun sen bakışı, kafa sallayışı. Karısı aralarındaki o anlamsız ve sırlarla dolu ilişkisi. Git der gibi kapıya yakındım. Git ya da gel
