Ertesi gün planladığımız oyuncak mağazasında buluştuk. Bir minibüsün arka koltuklarını yatırıp ne kadar alan varsa orayı oyuncak ile doldurduk. Sonra Altay’ın arabasıyla minibüsü takip edip vardık kararlaştırdığımız mahalleye. Oyuncaktan daha çok ihtiyaçları olduğunu gördüğümüz çocuklar vardı. Yalın ayak… Bir çift ayakkabı onları oyuncak kadar mutlu etmeyecekti belki ama soğuktan moraran ayak parmaklarını gördüğümüz her küçük can, oyuncak fikrini yetersiz buldu. Hepsinin tek tek kirli başlarını okşamak, burunlarından akan sümüğü çeke çeke kocaman gülümseyen çocuklara onlar gibi içten gülümsemek bana iyi geldi gelmesine de Altay’ın da o gün görmediğim kadar huzur doluydu bakışları. Beni eve bırakırken broşu aramaya devam etmemi isteyip gitmiş olsa da ben onu arındırdığıma inanarak mutluydum
