Annemin o adama karşı mücadelesi beni daha iyi hissettirmeliydi. Bizden vazgeçmemiş diye. Bana kızıl gonca demiş diye. Hissetmediğim sevginin kaleme kâğıda mürekkeple nakşıydı işte. Neme lazım ise…
Uykusuz bir gecenin sabahında önce evdeki halılardan başladım aşağı indirmeye. Biraz kusmuk kokulu ama kelepir vereceğim diyerek ikna edeceğim müşteriler planladım kafamda. Ne varsa içeride, o çok değerli denen guguklu saat değil üçe beşe bakmadan satmak için vitrine bir yazı yazdım: “Tadilat nedeniyle boşaltıyoruz.” Yan binanın altından kuaför Ülger Abla geldi dedi ki: “Nereden çıktı kız bu alengirli işler, nereyi ne demeye tadilata sokuyorsun?” Açıklamak zorunda olduğum kimsem yoktu. Ne büyük lütuf! Evdeki eşyaları indirmek için birini tutmaktansa ihtiyaca göre müşteriyi eve çıkarmayı düşün
