NTR แม่เพื่อน

Chapter 5 : แม่เพื่อนช่วย(เหลือ)ตัวเอง NC [Sex Toy]

Chapter : 5

ของเล่นดังกล่าว คือแท่งซิลิโคนลักษณะคล้ายองคชาตเพศชาย ใหญ่พอ ๆ กับข้อมือของเธอ และยาวเกินสะดือเธอมาเล็กน้อยหากวัดจากตรงเป้า แม้จะไม่ใหญ่ยาวเท่ากับของกริชญ์ แต่มันก็เพียงพอที่จะให้เธอใช้แก้ขัดได้อยู่บ้าง

กวางยกมันขึ้นมาจรดริมฝีปาก จูบมันเบา ๆ ราวกับจะปลุกชีวิตให้กับสิ่งไร้วิญญาณนี้ ลิ้นนุ่มไล้ไปตามผิวเรียบลื่นของมัน ก่อนที่เธอจะใช้น้ำลายของตัวเองแทนเจลหล่อลื่น เคลือบให้ชุ่มไปทั่ว ความร้อนของร่างกายเธอเริ่มพุ่งสูงขึ้น

เธอนั่งพิงโซฟาในห้องนั่งเล่น ขาข้างหนึ่งพาดขึ้นบนพนัก ขาอีกข้างเหยียดออกไป เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามที่เปลือยเปล่า และร่องรักสีชมพูหวานฉ่ำ ที่มีน้ำสีใสไหลหยาดเยิ้มออกมา

เธอเริ่มต้นอย่างช้า ๆ สอดใส่มันเข้าไปลึกจนกระทั่งมิดด้าม ร่องเนื้อของเธอตอดรัดแน่นขนัดและถี่ยิบ ความเสียวซ่านและความจุกเสียดที่แล่นผ่านร่างกายทำให้เธอเผลอครวญครางออกมาเสียงแผ่ว

มือเรียวของกวางกุมจับของเล่นไว้มั่น สอดใส่เข้าออกอย่างรวดเร็วและรุนแรง ของเหลวสีใสไหลกระฉอกออกมาและแปดเปื้อนไปทั่วโซฟา ใต้หว่างขาของเธอ

แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!

เสียงที่น่าหวาดเสียวดังลั่นขึ้นมา จากการครืดคราดจากภายในของซิลิโคนที่เสียดสีกับเนื้อหนังอย่างลื่นไหลโดยของน้ำเป็นส่วนประกอบ

กวางข่มตาหลับ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ในหัวนึกถึงแต่ใบหน้าของกริชญ์ที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมคู่นั้นที่จ้องมองเธอเหมือนนักล่าที่ไม่เคยพอใจในเหยื่อ ร่างกายของเธอสั่นระริกทุกครั้งที่ความคิดนั้นปรากฏ

“อยากเจอเขาอีกจัง...” เสียงครางของเธอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอกลั้นหายใจในจังหวะที่ความสุขสมถึงขีดสุด ความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกหลอมละลาย

กวางที่ถึงจุดสุดยอดดึงรั้งของเล่นชิ้นนั้นออกมาจากร่างกาย ไม่นานร่องเนื้อที่สั่นไหวก็ทำการปลดปล่อยน้ำสีใสออกมาราวกับเขื่อนแตก พวยพุ่งไปด้านหน้าไม่ต่างอะไรกับน้ำพุร้อนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อทุกอย่างสงบลง กวางนั่งเอนกายหอบหายใจหนัก ๆ ร่างกายยังคงอ่อนล้าและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ผิวกายของเธอยังอุ่นเร่าราวกับเปลวไฟที่เพิ่งมอดดับ เธอเอื้อมมือหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบอีกครั้ง

ในแววตาของเธอมีทั้งความเหนื่อยล้าและความพึงพอใจ แต่ลึกลงไป ความว่างเปล่ายังคงอยู่ เธอรู้ว่าไม่มีสิ่งใดมาแทนที่สัมผัสของเขาได้ ความปรารถนาที่ไม่อาจเติมเต็มยังคงวนเวียนอยู่ในใจ

สายตาของกวางเหม่อมองแอ่งน้ำที่เธอสร้างขึ้นบนโซฟา แต่ใจของเธอกลับลอยละล่องไปยังเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เธอถ่างแข้งถ่างขาหรือไม่ก็โก้งก้นให้ชายหนุ่มรุ่นราวคราวลูกอย่างเขา ชายที่ทำให้เธอลืมความเร่าร้อนนั้นไม่ลง

“เราควรจะทำยังไงกับตัวเองดี...” เสียงพึมพำของกวางแผ่วเบาในยามค่ำคืนที่เงียบงันนี้ ราวกับคำถามนั้นไม่ได้ถามถึงใคร แต่ถามตัวเธอเอง...

เช้าวันเปิดเทอมในคณะนิติศาสตร์เต็มไปด้วยความคึกคัก

เวลา 08:00 น.

นักศึกษาปีสองเดินเข้ามาในห้องเรียนขนาดใหญ่ที่อบอวลด้วยกลิ่นอายของความตื่นเต้น เสียงพูดคุยและหัวเราะคิกคักดังก้องทั่วห้องบรรยาย แสงแดดยามเช้าส่องลอดหน้าต่างกระจกใส สะท้อนกับโต๊ะเรียนไม้จนเกิดเป็นประกายอบอุ่น

กริชญ์ นักศึกษาชายผู้โดดเด่นในหมู่เพื่อน ๆ ด้วยรูปลักษณ์หล่อเหลาชวนสะดุดตา แว่นตาทรงสี่เหลี่ยม และความมั่นใจที่แผ่ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเป้สะพายบ่า เขาก้าวช้า ๆ สายตากวาดมองรอบห้องเรียนราวกับกำลังประเมินทุกสิ่งรอบตัว เมื่อเขาทิ้งตัวลงนั่งที่แถวกลาง หลายสายตาเริ่มจับจ้องมาที่เขา ทั้งชื่นชมและแอบริษยา

แต่เพียงไม่นาน บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามายังหน้าห้องเรียน เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลง นักศึกษาหลายคนหันมองไปยังหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาด้วยความสง่างาม

เธอสวมชุดสูทสีกรมท่าเรียบหรู กระโปรงทรงสอบที่ยาวเลยเข่า รองเท้าส้นสูงช่วยเสริมความมั่นใจในทุกย่างก้าว ผมยาวสลวยถูกรวบไว้เป็นระเบียบ ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะมองข้าม

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น นักศึกษาหลายคนหันมองด้วยความทึ่ง หลายคนกระซิบกันว่า “สวยจัง” หรือ “นี่อาจารย์จริงเหรอ?” บ้างก็ส่งสายตาชื่นชมจนลืมตัว

กริชญ์ที่กำลังมองตารางเรียนในโทรศัพท์เงยหน้าขึ้น และทันทีที่สายตาของเขาสบกับเธอ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น

“กวาง...”

เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงที่เคยอยู่ในอ้อมแขนของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าห้องในฐานะอาจารย์ผู้สอน

To be continued...