İlk karanlığa uyanırdı insan. Üstüne oturmuş bekleyen yorgunluğa inat göz kapaklarını aralamaya çalışırken. Karanlık korkulacak kadar kötü müydü ? Karanlık olmasaydı aşka şahit yıldızlar bu kadar parlayabilir miydi ? Karanlık olmasaydı gece kuşları ne zaman uyanacaktı ? Karanlık olmasaydı bir aile sofra başına toplanabilir miydi ? Karanlık olmasaydı aydınlığın bir anlamı kalır mıydı ? Karanlıktan korkulmazdı , kalplerinde karanlıktan bir parça barındıranlardan korkulurdu...?
Elimle üzerimdeki yorganın ucunu tutup boğazıma kadar çektim. Yumuşaklığa daha çok sokularak gelmeye çalışan bilincimi ısrarla reddediyordum. Dünden arta kalan yorgunluk , ağrısını bacaklarıma bırakmış , göğsüme baskı uyguluyordu. Sağ dizimi kırıp yana döndüm. Yatağa biraz daha yayılırken saçlarım , yüzümü küçük dokun
