Napabuntong-hininga si Nejieh sa naisip. Hindi niya maisip sa sarili niya kailan man na malalagay siya sa ganitong sitwasyon. Sitwasyon na isa lamang siyang tagatakip ng relasyon ng kung sino man. Ganoon pa man ay hahayaan na lang niya ang takbo ng tadhana niya. Marahil ay ito talaga ang para sa kanya. Baka nga. Siguro nga.
Marahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata. Susubukan niyang ipahinga ang isip niya sa lahat ng bagay na bumabagabag sa kanya. Sa pagpikit niya ay pilit niyang iwinaksi ang mga isipin niya. Mula sa kanyang ama, ina, kapatid, asawa at si Uly. Nais niyang maging payapa ang isipan kahit ngayon lang.
Buong araw ay iyon ang tumatakbo sa kanyang isipan. Tiyak na pagod na ang mga ito katulad ng pagkapagod niya sa pag-iisip. At marahil ay pagod na rin si Uly sa katatakbo sa
