CHAPTER 10
533 Words
Tatlong araw na ang lumipas mula nang huling beses kaming nag-usap ni Tyler. Hindi ko na rin siya madalas nakikita sa bahay, lagi siyang abala, laging wala, at kung sakaling nandito man siya, parang isa lang akong hangin na di nya napapansin.
Hanggang sa isang gabi, pagka uwi galing sa bar ni Gina ay tumawag siya. Hindi para kamustahin ako, kundi para sabihing pumunta ako sa opisina nya .
“Sunduin ka ng driver. Ayusin mo sarili mo,” sabi niya, malamig na boses mula sa kabilang linya. Walang paliwanag.
Ngayon, narito ako sa harap ng glass office niya. Nakasuot ng best dress ko, pero bakit parang hindi pa rin sapat?
Pumasok ako sa loob at inilibot Ang paningin sa napa astig nyang opisina.
Hanggang sa marinig ko ang boses niyang walang emosyon.
“Umupo ka.”
Sinunod ko siya. Tumikhim siya sandali saka inilapag sa harap ko ang isang folder.
“Basahin mo 'yan. Offer ko sa'yo."
Kinuha ko ang folder at binuklat, isang job contract?
"Sigurado ka ba dito? Look, ka eemploy ko lang sa bar. Hindi ako pwedeng mag resign agad." Saad ko nang taliman nya ako ng tingin.
"Bar? Hah.." Parang nainsulto nyang reaction
Napakuyom ito at Hindi nakapag pigil dahilan kaya hinawakan nya ako sa leeg ng mahigpit.
"Ipinakilala na kita sa publiko bilang Asawa ko. Anong sasabihin Sakin ng mga tao kapag Nakita kang nag ta-trabaho sa bar.!" Gigil nyang Saad
Pinilit Kong tanggalin Ang kamay nya at nagtagumpay naman ako.
Napa-ubo ako Saka nag pigil ng Galit.
'khoeznie pinasok mo to.'
Muli syang nagsalita.
"Don't try my patience, you resign as soon as possible and sign that contract."
"Biglaan ata." Bulong ko pero narinig nya ata.
"May mga investors na nagdududa kung legit ba ang relasyon natin. May mga tsismis. You showing up in my house but doing nothing? It looks suspicious. If you work for me, we can say you're my executive assistant. That way, may papel ka sa kompanya. Sa mata ng publiko may silbi ka.”
Hindi ko alam kung maiinsulto ba ako o matatawa. “May silbi ka” . Kung Hindi lang kita kailangan.
“Kung ayaw mo, just say no. I don’t beg,” dugtong niya, malamig pa rin ang tinig.
Tiningnan ko ang papel. Napa isip na ito na siguro Ang way para makuha ko Ang loob nya.
“Pumirma ka na. We don’t have the luxury of time,” utos niya.
Napakagat ako sa labi. Apaka manipulative ng taong to. bakit kailangan akong isalpak sa mundo niyang puno ng transaksyon, hindi emosyon?
“Fine. I’ll take the job. Para sa imahe mo.”
Napangisi siya, pero hindi masaya. “Good. Be useful.”
At tuluyan siyang tumalikod.
‘Di man lang nagpasalamat o nag Aya ng kape. Tsss..'
Aalis na sana ako nang magsalita ulit sya.
"Ngayon na Ang simula mo. May Event sa Grand Hotel mamayang 9 pm. Isang Oras nalang para mag ayos ka. May salon sa harapan ng building na ito. Doon kana magpaayos, susunduin ka ng tauhan ko bago Ang exact time."
Napasinghap muli ako Saka pumayag sa huling nya kahit medyo labag sa loob ko.
- Writer
