ตอนที่ 3: งานเลี้ยงโรงพยาบาล
991 Words
ค่ำวันศุกร์ โรงแรมหรูใจกลางเมืองถูกจองทั้งชั้นสำหรับงานเลี้ยงประจำปีของโรงพยาบาล
แสงไฟสีทองสาดส่องไปทั่วฮอลล์ เพลงแจ๊สเบาๆ ลอยคลอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นอาหารบุฟเฟ่ต์ชั้นเลิศ พนักงานโรงพยาบาลที่ปกติใส่ยูนิฟอร์มสีขาวหรือสครับเขียว ต่างแต่งตัวสวยหล่อกันเต็มที่
พิมพ์ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าฮอลล์ ชุดเดรสสีดำเรียบแต่เข้ารูปที่เธอเลือกมาอย่างดี ตัดเย็บแบบคอวีลึกนิด เปิดไหล่ กระโปรงยาวคลุมเข่าแต่ผ่าข้างสูงพอให้เห็นเรียวขาเนียนขาวทุกครั้งที่ก้าวเดิน ผมปล่อยสลวยลงมาปรกไหล่ แต่งหน้าเบาๆ แต่เน้นดวงตาให้คมชัด
“สวยมากเลยพิมพ์!” แพรวิ่งมาจับแขนเธอทันที “วันนี้ต้องมีหนุ่มๆ มาจีบเพียบแน่”
พิมพ์หัวเราะ “พี่แพรก็สวยมากเลยค่ะ ชุดแดงนี่แซ่บสุด”
ทั้งสองเดินเข้าไปในงานด้วยกัน หัวเราะคุยกันสนุกสนาน พิมพ์พยายามผ่อนคลาย เพราะตั้งแต่เริ่มงานมาเกือบสองสัปดาห์ เธอเหนื่อยกับการทำงานหนักและโดนธันวาดุแทบทุกวัน
คืนนี้ เธออยากสนุกบ้าง
ภายในงานคึกคัก มีทั้งหมอ พยาบาล เภสัช ฝ่ายบริหาร ทุกคนยกแก้วทักทายกัน บรรยากาศผ่อนคลายผิดจากในโรงพยาบาลมาก
พิมพ์รับแก้วค็อกเทลสีส้มจากเวเตอร์ เดินคุยกับเพื่อนร่วมงานไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาเธอไปสะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่มุมห้องใกล้บาร์
ธันวา อัครเดช
เขาไม่ได้ใส่สครับหรือเสื้อเชิ้ตเรียบๆ อย่างที่เธอเคยเห็น แต่สวมสูทสีดำตัดเข้ม ตัดเย็บพอดีตัวจนเห็นโครงร่างไหล่กว้างและเอวคอดชัดเจน เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในปลดกระดุมเม็ดบนสุดสองเม็ด เปิดเผยช่วงคอและกระดูกไหปลาร้าที่คมชัด ผมดำสนิทเซ็ตเรียบกริบ ใบหน้าคมเข้มที่ปกติเย็นชา ตอนนี้ดูผ่อนคลายขึ้นนิด แต่ยังคงมีรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย
เขายืนคุยกับกลุ่มผู้บริหารและหมออาวุโส ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ สายตาไล่มองไปรอบงานราวกับเจ้าของสถานที่
พิมพ์รีบหันหน้าหนีทันที หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว
“ทำไมต้องมาด้วยเนี่ย” เธอพึมพำในใจ
แพรที่ยืนข้างๆ สะกิดแขนเธอ “เห็นคุณหมอธันวาหรือเปล่า หล่อระเบิดเลยวันนี้ ฉันว่าหลายคนแอบมองอยู่”
พิมพ์ยิ้มฝืน “หล่อก็จริง แต่ปากร้ายเหมือนเดิมแหละค่ะ”
ทั้งสองหัวเราะกัน แล้วแพรก็ลากเธอไปเต้นรำกับกลุ่มพยาบาลด้วยกัน พิมพ์ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับจังหวะเพลง ค็อกเทลแก้วที่สองทำให้เธอเริ่มรู้สึกมึนเบาๆ แต่สนุกดี
ผ่านไปเกือบชั่วโมง เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ พอเดินกลับออกมา เธอชนเข้ากับร่างกายแข็งแรงของใครคนหนึ่งเต็มๆ
กลิ่นน้ำหอมผู้ชายหอมสะอาดแต่เข้มข้นโชยเข้าจมูก
“ขอโทษค่ะ—” เธอเงยหน้าขึ้น แล้วชะงัก
ธันวายืนอยู่ตรงหน้า มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือยื่นมาประคองข้อศอกเธอไว้เพื่อไม่ให้ล้ม
ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าเธอชัดเจนเป็นครั้งแรกนอกโรงพยาบาล
“ระวังหน่อย พยาบาลพิมพ์” เสียงเข้มต่ำดังขึ้น แต่คราวนี้ไม่เย็นชาเหมือนตอนดุงาน มีแววขบขันแฝงอยู่เล็กน้อย
พิมพ์รีบถอยออกมา หน้าแดงเพราะทั้งแอลกอฮอล์และความเขิน “ขอโทษค่ะคุณหมอ ดิฉันไม่เห็น”
ธันวายกแก้วขึ้นจิบช้าๆ สายตาไล่ไปตามชุดเดรสสีดำของเธออย่างไม่ปิดบัง ก่อนยกมุมปากขึ้นยิ้มด้านหนึ่ง
“วันนี้ไม่ใส่ยูนิฟอร์ม ดูแตกต่างดี”
พิมพ์ยกคิ้ว “หมายความว่ายังไงคะ”
“หมายความว่าสวยกว่าตอนใส่ยูนิฟอร์ม” เขาพูดตรงๆ เสียงเรียบแต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง
พิมพ์อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบาๆ “คุณหมอพูดแบบนี้กับพยาบาลทุกคนหรือเปล่าคะ”
“ไม่” เขาตอบสั้น “แค่คนที่สวยพอให้พูด”
พิมพ์หน้าแดงกว่าเดิม แต่เธอไม่ยอมแพ้ “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ แต่ดิฉันคิดว่าคุณหมอคงพูดไปงั้นๆ เพราะปกติคุณหมอชอบจับผิดดิฉันมากกว่า”
ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่ทำให้เธอรู้สึกขนลุกโดยไม่รู้ตัว
“จับผิดเพราะเธอเก่ง ถ้าไม่เก่ง ฉันไม่เสียเวลาด้วยซ้ำ”
พิมพ์มองหน้าเขา “จริงเหรอคะ หรือแค่ข้ออ้าง”
เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ตัวสูงใหญ่บังแสงไฟด้านหลัง ทำให้ใบหน้าของเธออยู่ในเงาของเขา
“จริง” เขาพูดเสียงต่ำ “และคืนนี้ เธอดื่มไปกี่แก้วแล้ว”
“สองแก้วค่ะ” พิมพ์ตอบโดยอัตโนมัติ
“แค่นั้นแต่หน้าแดงขนาดนี้” เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว “ระวังตัวหน่อย พยาบาลใหม่สวยๆ แบบเธอ มีคนมองเยอะ”
พิมพ์ตัวแข็งทื่อ ความอบอุ่นจากปลายนิ้วเขาทำให้เธอใจเต้นระรัว
เธอรีบผละออก “ดิฉันดูแลตัวเองได้ค่ะคุณหมอ”
ธันวายกมุมปาก “หวังอย่างนั้น”
แล้วเขาก็เดินผ่านเธอไป กลิ่นน้ำหอมลอยคลุ้งตามมา
พิมพ์ยืนนิ่งอยู่นาน หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง
“บ้าไปแล้วพิมพ์” เธอพึมพำ “ทำไมต้องใจเต้นด้วย”
เธอเดินกลับเข้าไปในงาน พยายามสนุกต่อ แต่สายตาเธอกลับมองหาเขาโดยไม่รู้ตัว
ธันวายืนคุยกับกลุ่มเดิม แต่คราวนี้สายตาเขากลับมองมาทางเธอบ่อยครั้ง
การปะทะกันครั้งแรกนอกโรงพยาบาล ทำให้ทั้งคู่รู้สึกถึงประกายไฟฟ้าบางอย่างที่เริ่มก่อตัว
แต่ทั้งคู่ยังไม่รู้ว่า คืนนี้ยังไม่จบแค่นี้
เพราะหลังจากงานเลี้ยง เพื่อนๆ พยาบาลจะลากพิมพ์ไปต่อกันที่ผับ
และชะตากรรมที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล กำลังรออยู่ข้างหน้า
- Writer
