หลังจากเคสผ่าตัดหนักผ่านพ้นไปด้วยดี ธันวาและพิมพ์กลับถึงคอนโดตอนสามทุ่มกว่าๆ ทั้งคู่ยังคงอยู่ในชุดสครับที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ เพราะไม่มีเวลากลับไปเปลี่ยน
ธันวาปิดประตูห้องลงกลอนช้าๆ แล้วหันมามองพิมพ์ที่ยืนถอดรองเท้าอยู่ตรงทางเข้า
ดวงตาคมกริบของเขามืดลงทันที ไม่ใช่ความเหนื่อยล้า แต่เป็นความต้องการที่สะสมมาตลอดวัน ความเครียดที่ถูกกดไว้ ความกลัวที่เกือบเสียคนไข้ และความรู้สึกที่พุ่งพล่านเมื่อได้ยินเธอพูดคำว่า “รัก” เมื่อคืน
“พิมพ์” เขาเรียกชื่อเธอเสียงทุ้มต่ำ เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่หนักแน่น
พิมพ์เงยหน้าขึ้น หัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นสีหน้าเขา “ค่ะ… ที่รัก”
คำนั้นเหมือนจุดระเบิด
ธันวาดึงเธอเข้ามากอดแน่น ปากร้อนประกบปากเธออย่างดุร้าย ลิ้นสอดเข้าไปรุกล้ำชิมลิ้มรสหวานของเธออย่างหิวกระหาย มือใหญ่ปลดกระดุมสครับของเธอออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว
“วันนี้… เธอช่วยชีวิตฉันไว้” เขาพร่ำระหว่างจูบลงที่คอ “ฉั
