วันจันทร์เช้า พิมพ์เดินเข้าประตูโรงพยาบาลด้วยใบหน้าซีดเซียว ตาคล้ำเพราะแทบไม่ได้นอนมาสองคืน
หลังจากวันอาทิตย์ที่ถูกธันวากักตัวไว้ในคอนโดทั้งวัน เขาไม่ยอมให้เธอกลับบ้านคนเดียว “เพื่อความปลอดภัย” อย่างที่เขาบอก แต่จริงๆ แล้วคือการครอบครองที่ชัดเจนขึ้นทุกขณะ เขาดูแลเธออย่างดี ทำอาหารเช้าให้ อาบน้ำให้ (พร้อมสัมผัสที่เร่าร้อนอีกครั้ง) และพูดซ้ำๆ ว่า “เธอเป็นของฉันแล้ว ห้ามคิดหนี”
พิมพ์พยายามโต้เถียง พยายามบอกว่าเธอต้องการเวลา แต่ทุกครั้งที่เธอเอ่ยคำว่า “แยกย้าย” ธันวาก็จะจูบเธอจนเงียบ หรือไม่ก็กอดแน่นจนเธอหมดแรงเถียง
สุดท้ายเขาขับรถมาส่งเธอที่โรงพยาบาลเอง และพูดประโยคสุดท้ายก่อนเธอลงจากรถว่า
“ระหว่างทำงาน ถ้ามีผู้ชายคนไหนเข้ามาจีบหรือแตะตัวเธอ บอกฉันทันที ฉันจะจัดการเอง”
พิมพ์ลงจากรถด้วยขาที่อ่อนยวบ เดินตรงไปห้องพักพยาบาลโดยไม่หันกลับไปมองรถเบนซ์สีดำที่ยังจอดสนิทอยู่
แพรวิ่งมาหาเธอทันทีที
