บ่ายวันพุธ พิมพ์กำลังยืนตรวจสัญญาณชีพคนไข้ห้อง VIP ชั้น 12 ตามที่ได้รับมอบหมายเป็นกรณีพิเศษ เพราะคนไข้รายนี้เป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่ที่ธันวาเป็นคนผ่าตัดเอง
เธอจดบันทึกเสร็จ กำลังจะเดินออกจากห้อง แต่จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสั่นไม่หยุด
เบอร์แปลก
พิมพ์กดรับด้วยความระแวง “ครับ… ใครค่ะ”
“น้องพิมพ์ใช่ไหมจ๊ะ” เสียงผู้ชายหยาบกระด้างดังขึ้น “พี่คนที่แม่น้องเคยยืมเงินไง จำได้ป่ะ สองล้านห้าแสนบาท พร้อมดอกเบี้ยที่ค้างมาตั้งสามปี”
หัวใจพิมพ์หยุดเต้นชั่วขณะ
หนี้พนันของพ่อที่หายตัวไปตั้งแต่เธอเรียนปีสี่ แม่กับเธอผ่อนใช้มาตลอด แต่ดอกเบี้ยทบต้นจนตอนนี้เหลือยอดเกือบสามล้าน
เธอเคยคิดว่าจัดการได้ เพราะเพิ่งเริ่มงานเงินเดือนดี แต่เจ้าหนี้เริ่มใจร้อนขึ้นทุกวัน
“พี่… ดิฉันขอผ่อนเหมือนเดิมได้ไหมคะ เดือนนี้จะโอนให้เพิ่ม—”
“ไม่เอาแล้ว!” เสียงตะคอก “พรุ่งนี้ต้องเอาเงินก้อนมา ไม่ใช่ผ่อนรายเดือนอีก ถ้า
