วันพุธเช้า หลังจากคืนดีกันได้ไม่ถึงสัปดาห์ ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าที่เดิม พิมพ์กับธันวาใกล้ชิดกันมากขึ้น เขาเอาใจเธอมากเป็นพิเศษ ซื้อดอกไม้มาวางข้างหมอนทุกวัน จูบเธอทุกครั้งก่อนออกไปทำงาน และส่งข้อความหวานๆ มาตลอดวัน
แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน
บ่ายวันนั้น ขณะที่พิมพ์กำลังพักเที่ยงในห้องพักพยาบาล โทรศัพท์เธอดังขึ้น เป็นเบอร์แปลก
เธอกดรับ “สวัสดีค่ะ”
ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่อ่อนแอแต่ชัดเจน “พิมพ์ใช่ไหมคะ… ฉันณิชชาเอง”
พิมพ์ตัวแข็งทื่อ มือเย็นวาบ “คุณ… มีอะไรคะ”
ณิชชาพูดเสียงแผ่ว “ฉันอยากคุยกับคุณสักครั้ง เรื่องธันวา… คุณมาหาฉันได้ไหม ฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอก”
พิมพ์กัดปากแน่น “ถ้าเป็นเรื่องเขา ดิฉันคิดว่าไม่จำเป็นค่ะ”
“จำเป็นมากค่ะ” ณิชชาเสียงสั่น “เพราะสิ่งที่ฉันจะบอก… อาจเปลี่ยนความคิดคุณที่มีต่อเขาไปตลอดกาล”
พิมพ์ใจเต้นแรง แต่สุดท้ายเธอก็ยอมไป
เธอขออนุญาตลางานครึ่งวัน ขับรถไ
