วันศุกร์เย็น พิมพ์เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลหลังเฝือกข้อมือถอดได้เต็มตัว เธอรู้สึกโล่งใจที่ร่างกายกลับมาเป็นปกติเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์
ธันวาขับรถมารับตามสัญญา เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นเธอเดินออกมาสดใส
“วันนี้เราฉลองกัน ฉันจองร้านอาหารฝรั่งเศสที่เธอชอบไว้”
พิมพ์ยิ้มตอบ แต่ยังไม่ทันขึ้นรถ โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่เธอหวังว่าจะไม่มีวันโทรมาอีก
เบอร์ของพ่อ
เธอกดรับด้วยมือสั่น “… ค่ะพ่อ”
ปลายสายเป็นเสียงที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความเมา
“พิมพ์… ลูกสาวพ่อเองใช่ไหม พ่อกำลังเดือดร้อนหนักเลยลูก เรื่องหนี้พนันอีกนิดหน่อย แค่ห้าแสน พ่อสัญญาว่าจะเลิกเล่นจริงๆ ช่วยพ่อครั้งสุดท้ายนะพิมพ์”
พิมพ์ตัวแข็ง น้ำตาคลอทันที “พ่อคะ… พิมพ์ไม่มีเงินค่ะ
แล้วครั้งที่แล้วพ่อก็สัญญาแบบนี้”
“ พิมพ์อย่าทิ้งพ่อสิลูก! พ่อไม่มีที่ไปแล้ว ถ้าไม่มีเงิน พวกมันจะฆ่าพ่อแน่!” ช่วยพ่อหน่อยนะพิมพ
ธันวาที่ได้ยินทุกคำ สีหน้าเปลี่
