ยอมรับว่าตัวผมเองเซ็งเเละหงุดหงิดสุดๆการมีคู่หมั้นมันก็ไม่ได้เเย่หรอกผมไม่ได้อะไรอยู่เเล้วม๊าจะหาให้ยังไงผมก็ไม่ว่าหรอกเเต่มันเซ็งตรงที่ผมก็เป็นของผมเเบบนี้ผมไม่รู้ว่าคนที่ม๊าหาให้เขาเป็นเเบบไหนถ้าเป็นคนที่ทนได้ก็ดีผมจะได้ไม่เหนื่อยต่างคนต่างอยู่เเต่ถ้าเป็นคนที่ควบคุมไม่ได้นี่สินี่เเหละประเด็น
ผมนั่งรอกับม๊าส่วนมากม๊าจะบอกให้ผมทำหน้าดีๆซะมากกว่าพยายามอยู่มันเป็นอะไรที่ไม่ชอบจะให้ยิ้มมันก็ไม่ใช่ไง รอสักพักสายตาพบก็สบเข้ากับบุคคลที่สามที่เดินเข้ามาบอกได้เลยว่าน่ามองมากตาอย่างกับเยี่ยวเซ็กซี่น่ามองชิบหาย ตัวขาวบางใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดเเถมเสื้อยังกินมือจนเห็นเเค่เเขนเสื้อที่ยาวออกมา เชี่ยยอมรับว่าน่ามองเเละน่าหลงไหลในเวลาเดียวกัน
“ขอโทษนะครับที่มาช้า พอดีว่าป๋ายไม่รู้ว่าจะจอดตรงไหนดีไม่มีที่ให้ป๋ายเลยวนรถซะนาน” ผมมองคนตัวขาวพูดด้วยท่าทีสุภาพ
“ไม่เป็นไรมานั่งก่อนเร็ว”
“ที่นี่ยั
