CELESTINA SORIANO (RATED SPG)

PROLOGUE

Sa tahimik na gabi ng lungsod ng Maynila, ang bawat ilaw mula sa mga gusali ay tila mga bituing nakakalat sa lupa. Ngunit sa likod ng karangyaan ng lungsod, isang babae ang tahimik na nagdurusa sa kanyang kwarto sa marangyang Soriano mansion. Si Celestina Soriano, ang tagapagmana ng Soriano Group of Companies, ay hindi lamang binabagtas ang mundo ng negosyo kundi pati ang madilim na sulok ng kanyang puso, dala ang lihim na nagbabanta sa kanyang buhay at kinabukasan.

Tatlong buwan ang nakalipas mula nang huli niyang makita si Leandro de Silva, ang lalaking minahal niya sa kabila ng mga hadlang sa kanilang mga pamilya. Tatlong buwan ng pananahimik, pagdurusa, at pagtatago sa katotohanang hindi niya maitatanggi—nagdadala siya ng anak ni Leandro. Ngunit sa halip na maging pag-asa ang bata, ito'y naging mitsa ng panibagong sigalot sa kanyang buhay.

Hindi nagtagal, natuklasan ni Adrian Martinez, ang lalaking itinakda ng kanyang pamilya para sa kanya, ang kanyang kalagayan. Sa likod ng maamong mukha at mapanlinlang na ngiti ni Adrian, naroroon ang isang ambisyosong tao na gagawin ang lahat upang makuha ang gusto niya, kahit pa ito'y si Celestina.

Sa loob ng opisina ni Adrian, nagtatagpo ang katahimikan ng gabi at ang mapanganib na hangaring tinatago ng kanyang mga mata. Sa gitna ng magarang silid, naupo si Adrian sa harap ng kanyang mesa, hawak ang isang folder na naglalaman ng kumpirmasyon tungkol sa kalagayan ni Celestina.

“Hindi mo ako matatakasan, Celestina,” bulong niya sa sarili, habang isang mapanirang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. Tumunog ang telepono sa kanyang mesa at agad niyang sinagot ito.

“Nakuha mo na ba ang lahat ng impormasyon?” tanong niya sa kabilang linya.

“Opo, Sir. Confirmed po ang pregnancy niya. Hindi na rin niya nakikitang si Leandro, base sa surveillance,” sagot ng tinig sa kabilang linya.

"Good," ani Adrian. Tumayo siya, naglalakad palapit sa bintana, nakatanaw sa mga ilaw ng Maynila. "Ipapaalala ko sa kanya kung sino ang may kontrol dito."

Sa Soriano mansion, nakatingin si Celestina sa salamin habang hinahaplos ang kanyang tiyan. May luha sa kanyang mga mata, ngunit hindi ito luha ng kahinaan. Ito'y luha ng takot at pagmamahal—takot sa kung anong maaaring gawin ni Adrian at pagmamahal para sa batang dinadala niya.

“Hindi kita pababayaan,” mahina niyang bulong sa kanyang anak. Ngunit sa gitna ng kanyang pangako, kumatok ang pinto at bumungad ang kanyang ama, si Don Emilio Soriano.

"Celestina," malamig na boses ng kanyang ama. "May narinig akong bali-balita. Totoo ba ang sinasabi ni Adrian? Ikaw ba'y nagdadalang-tao?"

Halos mabingi si Celestina sa bigat ng tanong. Wala siyang magawa kundi tumango. Napuno ng galit ang mukha ng kanyang ama.

"Kung ganun, tama si Adrian. Kailangan mong magpakasal sa kanya para maitago ang kahihiyan na ito! Hindi ako papayag na sirain mo ang pangalan ng pamilya natin!"

“Ama, hindi ko siya mahal! Hindi ko kaya—” Nagsusumamo ang tinig ni Celestina, ngunit pinutol ito ng malakas na boses ng kanyang ama.

“Hindi ito tungkol sa pagmamahal, Celestina! Ito’y tungkol sa pangalan at karangalan ng pamilya!”

Napaluhod si Celestina, ngunit sa kanyang puso, nanindigan siyang hindi niya ipapasa sa iba ang kapalaran ng kanyang anak.

Lumipas ang ilang araw, at sa kabila ng kanyang pagtutol, pinilit ni Adrian na ituloy ang plano ng kasal. Sa isang dinner meeting sa Soriano estate, ipinahayag ng pamilya ang kanilang desisyon sa publiko.

“Congratulations, Adrian and Celestina. This union will ensure the future of our families,” ani Don Emilio habang nagsasalu-salo ang lahat. Ngunit sa likod ng bawat ngiti, ang puso ni Celestina ay umiiyak.

Habang nagpapatuloy ang gabi, dinala ni Adrian si Celestina sa hardin, malayo sa pandinig ng iba.

“Celestina,” panimula ni Adrian habang nakatitig sa kanya. “You don’t have a choice. Either you marry me or everyone finds out na ang anak mo ay anak ni Leandro. Do you really want to ruin his reputation? Or worse, ipalaglag ng pamilya mo ang batang iyan?”

“Bakit mo ginagawa ito, Adrian? Bakit hindi ka nalang humanap ng babaeng magmamahal sa’yo ng totoo?” Nanginginig ang tinig ni Celestina, ngunit nanatili siyang matatag.

“I don’t need love, Celestina. I need power, and marrying you gives me that. Kaya tigilan mo na ang paglaban, dahil hindi mo ako kayang talunin.”

Naputol ang usapan nila nang biglang dumating si Leandro. Sa likod ng lilim ng mga puno, nakita niyang ang babaeng minamahal ay hawak sa braso ni Adrian.

“Bitawan mo siya, Adrian,” malamig ngunit matatag ang boses ni Leandro.

Nagulat si Adrian ngunit agad din itong ngumisi. “Well, well, well. Look who decided to show up. You’re too late, Leandro. Siya ang magiging asawa ko.”

Nagpakawala ng isang suntok si Leandro, sapat upang mabitawan ni Adrian si Celestina. Nagkagulo sa hardin habang nagbabanta ang tensyon. Agad na tumakbo si Celestina sa tabi ni Leandro.

“Hindi kita hahayaan, Adrian,” madiing sabi ni Leandro. “Hindi mo kami maaangkin, at hindi mo kailanman mapapasunod si Celestina.”

Sa gabing iyon, nagtungo sina Leandro at Celestina sa kanilang tagong beach house. Doon, sa gitna ng takot at pag-asa, nag-usap sila nang buong puso.

“Bakit ka bumalik, Leandro?” tanong ni Celestina, habang nakatingin sa kanyang mga kamay.

“Because I couldn’t let you face this alone,” sagot niya. “Celestina, alam kong mahirap ang sitwasyon, pero hindi ako aalis hangga’t hindi kita napoprotektahan.”

Hindi na napigilan ni Celestina ang kanyang mga luha. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming linggo, naramdaman niyang hindi siya nag-iisa.

“Leandro, hindi ko kayang mawala ang anak natin. Pero paano tayo lalaban sa kanila? Paano natin ito malalampasan?”

Hinawakan ni Leandro ang kanyang mga kamay at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata. “Lalaban tayo, Celestina. Hindi nila makukuha ang anak natin. Gagawa tayo ng paraan.”

Ngunit ang laban ay hindi magiging madali. Kinabukasan, habang nagpaplano sila kung paano haharapin ang kanilang sitwasyon, natuklasan nilang may plano ang pamilya Soriano na dalhin si Celestina sa ibang bansa upang ilayo siya kay Leandro. Sa oras na iyon, napagtanto nilang kailangan nilang kumilos agad.

Sa tulong ng ilang kaibigan ni Leandro, nilisan nila ang lungsod sa kalagitnaan ng gabi. Habang naglalakbay sila patungo sa isang ligtas na lugar, napuno ng kaba at determinasyon ang kanilang puso.

“Nakakatakot, pero kailangan nating gawin ito,” ani Celestina habang hawak ang kamay ni Leandro.

“Magtiwala ka sa akin. Hindi ko hahayaan na may mangyaring masama sa inyo,” sagot niya.

Sa dulo ng madilim na lansangan, may liwanag ng pag-asa sa kabila ng panganib. Habang tumatakas mula sa mga kamay ng kanilang pamilya, nabuo sa kanilang puso ang paninindigang walang makakapigil sa pagmamahalan nila at sa pangarap nilang pamilya.