CELESTINA SORIANO (RATED SPG)

"Traitor"

CHAPTER 2

CELESTINA POV

Sa mundong ginagalawan ko, hindi sapat ang maging maganda o matalino. Kailangang matibay ang sikmura mo. Kailangang kaya mong tumayo kahit gaano kalaki ang bumagsak na problema. At higit sa lahat, kailangang marunong kang magtiwala—pero piliin mo nang mabuti kung kanino.

Ako si Celestina Soriano. Kilala sa katalinuhan, kagandahan, at lakas ng loob. Ang pangalan ko ay respeto at inggit sa mata ng marami, ngunit ang totoo, sa likod ng lahat ng iyon, araw-araw akong humaharap sa mga hamon na maaaring sumira sa lahat ng pinaghirapan ng pamilya ko.

Pagkatapos ng nangyaring sunog sa warehouse namin kagabi, hindi ako mapakali. Habang nakaupo sa harap ng mesa sa opisina ko, iniisip ko kung sino ang posibleng may kagagawan. Hindi naman lingid sa akin na ang mga Montemayor ang pinakakaribal namin, pero sa pagkakataong ito, parang may mas malalim pang dahilan.

Pumasok si Anne, ang sekretarya ko, bitbit ang isang tray ng kape. "Miss Soriano, nandito na po si Mr. Ruiz. Gusto daw po kayong makausap nang personal."

Napatingin ako sa relo ko. Maaga pa, pero mukhang hindi na maghihintay si Adam. "Papasukin mo na siya," sagot ko.

Pumasok si Adam Ruiz, ang taong pinagkakatiwalaan ng pamilya namin simula pa noong buhay pa ang ama ko. Pero sa totoo lang, hindi ko maiwasang magduda. Napansin ko kasi na parang may itinatago siya—mga bagay na hindi niya sinasabi sa akin.

"Celestina," simula niya habang umupo sa silya sa harap ng mesa ko. "May update ako tungkol sa sunog kagabi."

Tinitigan ko siya, naghihintay ng paliwanag. "At ano iyon, Adam?"

"Binalikan ng mga imbestigador ang lugar. Mukhang sinadya ang nangyari. May nakitang mga bakas ng gasolina sa paligid ng warehouse."

Hindi na ako nagulat. "Sinabi ko na nga ba. At sino sa tingin mo ang may pakana nito? Hindi ba't obvious na mga Montemayor?"

Huminga siya nang malalim at tumingin nang diretso sa akin. "Hindi ko masasabing sila ang may gawa, pero may mga tao akong pinapagalaw para alamin. For now, I suggest you stay calm."

Napangisi ako nang mapait. "Calm? After everything that's happened? Adam, alam mo kung anong ibig sabihin nito. Sinisira nila ang negosyo ng pamilya ko, at hindi ko hahayaang mangyari 'yun."

Tumayo siya, pero bago siya lumabas ng opisina, huminto siya sa pinto at bumaling sa akin. "Celestina, tandaan mo. Hindi lahat ng kaaway mo ay nasa labas. Minsan, nasa paligid mo lang sila."

Naiwan akong nakatulala sa sinabi niya. May bigat ang binitawan niyang salita, pero hindi ko alam kung para saan o sino iyon.

Pagkalipas ng ilang oras, nasa gitna ako ng isang meeting kasama ang mga department heads ng kumpanya. Abala kami sa pag-uusap tungkol sa damage control sa nangyaring sunog.

"Miss Soriano," sabi ni Carlo, ang head ng operations. "Ang problema natin ngayon ay hindi lang ang nasunog na warehouse. Pati ang mga supply chain natin ay naapektuhan. Ilang clients ang tumawag, nagbabanta na puputulin ang kontrata nila."

"Ganun ba?" tanong ko, hindi maitago ang galit sa boses ko. "Kung akala nila ay kaya nila tayong takutin, nagkakamali sila. Gawin ang lahat ng paraan para maayos ang delivery. Ayokong may marinig na reklamo mula sa mga kliyente."

"Yes, ma'am," sagot niya agad.

Pagkatapos ng meeting, bumalik ako sa opisina. Pakiramdam ko ay hindi pa rin natatapos ang gulo. Habang pinipirmahan ko ang ilang papeles, biglang tumunog ang telepono ko.

"Hello?" sagot ko.

"Miss Soriano," sabi ng nasa kabilang linya. Isang babae. Hindi pamilyar ang boses niya. "May mahalaga akong impormasyon para sa'yo. Tungkol ito sa mga Montemayor."

Napakunot ang noo ko. "Sino 'to? At paano mo nakuha ang number ko?"

"Hindi mahalaga kung sino ako," sagot niya. "Ang mahalaga, may kailangan kang malaman. Ang nangyari sa warehouse mo, isa lang simula. Kung gusto mong malaman ang totoo, pumunta ka sa restaurant na 'The Haven' mamayang alas siyete ng gabi. Naghihintay ako."

Bago pa ako makapagtanong, ibinaba na niya ang tawag. Naiwan akong nakatulala habang hawak ang telepono. Sino siya? At bakit niya alam ang tungkol sa warehouse?

Alas siyete ng gabi, dumating ako sa restaurant na tinukoy ng tumawag. Sa kabila ng pangambang baka isang bitag ito, hindi ko mapigilang puntahan. Kailangan kong malaman ang totoo.

Habang pumapasok ako sa loob, napansin ko agad ang isang babaeng nakaupo sa dulo ng restaurant. Tila siya ang naghihintay sa akin. Nakasuot siya ng simpleng puting blouse, ngunit may karisma siyang nagtatago ng misteryo.

"Ikaw ang tumawag sa akin?" tanong ko nang makalapit ako sa kanya.

Tumango siya. "Oo. Umupo ka."

Habang umuupo, tinitigan ko siya nang mabuti. Hindi ko kilala ang babae, pero tila may alam siya tungkol sa akin.

"Sino ka?" tanong ko.

"Hindi importante ang pangalan ko. Ang mahalaga, gusto kong tulungan ka," sagot niya. "Ang pamilya Montemayor ay hindi lang kalaban sa negosyo. Mas malalim pa ang koneksyon nila kaysa inaakala mo."

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ko, pilit na pinapanatili ang kalmadong tono.

"Lumapit sila sa ilang tao sa kumpanya mo. Isa sa kanila ay nagbibigay ng impormasyon sa Montemayor."

Napakunot ang noo ko. "Espiya? Sa kumpanya ko?"

Tumango siya. "Oo. Isa sa mga pinagkakatiwalaan mo."

Parang sinampal ako ng katotohanan. Sa kabila ng lahat ng hirap at pagtitiwala ko, may nagtataksil sa akin? Sino?

"At bakit mo ito sinasabi sa akin?" tanong ko, nagdududa pa rin sa intensyon niya.

"Dahil alam kong hindi mo hahayaang sirain ng kahit sino ang pamilya mo. Kung gusto mong malaman kung sino ang espiya, sundan mo ang mga galaw ng taong pinakamalapit sa'yo."

Lumalim ang hininga ko. Sino sa mga taong pinagtitiwalaan ko ang may kakayahang gawin ito? Si Adam? Si Anne? O isa sa mga department heads?

Habang naglalakad ako palabas ng restaurant, isang bagay lang ang malinaw—hindi na ito basta negosyo. Ang labanang ito ay personal.

Pagkalabas ko ng restaurant, hindi mawala sa isip ko ang sinabi ng babae. May espiya sa loob ng kumpanya ko. Isang taong pinagkakatiwalaan ko ang nagbibigay ng impormasyon sa mga Montemayor. Sino? Si Adam ba? Si Anne? O isa sa mga department heads na kausap ko halos araw-araw?

Habang nagmamaneho pabalik sa condo ko, paulit-ulit na bumabalik ang mga detalye ng usapan namin. “Sundan mo ang mga galaw ng taong pinakamalapit sa'yo.” Bakit hindi niya sinabi nang diretso kung sino? Bakit kailangan pa akong maglaro ng ganitong klase ng laro?

Pagdating ko sa unit ko, nagkibit-balikat ako para tanggalin ang kaba. Pero kahit anong pilit kong itago, naroon pa rin ang bigat sa dibdib ko. Binuksan ko ang laptop ko at sinimulang suriin ang mga records ng kumpanya.

"Kung sino ka man, mahuhuli din kita," sabi ko sa sarili ko habang binabasa ang mga financial reports at email logs.

Maya-maya, tumawag si Anne sa cellphone ko.

"Ma’am Celestina," sabi niya, may halong kaba ang boses, "nandito po si Mr. Adam sa lobby. Gusto po kayong makausap. Papapasukin ko ba siya?"

Napangiti ako ng mapait. “Oo, pero sabihin mong hintayin niya ako sa conference room.”

Pagkaraan ng ilang minuto, nakaupo na ako sa harap ni Adam. Tinitigan ko siya nang matagal, sinisipat ang bawat galaw niya, pero mukhang kalmado lang siya.

"Anong kailangan mo, Adam?" tanong ko, walang pasakalye.

"Celestina," sagot niya, seryoso ang tono. "Alam kong hindi mo ito gusto, pero kailangan mong magtiwala sa akin sa pagkakataong ito. May mga bagay akong nalaman tungkol sa Montemayor, pero hindi ko masabi nang direkta dahil masyadong delikado. Lalo na kung totoo ang hinala ko na may espiya sa loob ng kumpanya."

Parang piniga ang dibdib ko sa sinabi niya. "Espiya? Sinong nagsabi sa'yo niyan?"

Napatingin siya nang diretso sa mga mata ko. “Alam kong narinig mo na rin ‘yan. May nakausap ka, hindi ba? May nagsabi rin sa'yo.”

Napalunok ako. Hindi ko inaasahan na magiging ganito siya ka-prangka. "Paano mo nalaman?"

"Sapantaha lang," sagot niya. "Kung ako nasa posisyon mo, hahanapan ko rin ng kasagutan ang ganitong klase ng problema. Pero Celestina, kung totoo nga ang impormasyon na may espiya, hindi natin ito puwedeng ipagsawalang-bahala. Kailangan nating magtrabaho nang maingat."

Tumingin ako sa kanya nang mas matalim. "At paano ako sigurado na hindi ikaw ang tinutukoy nila?"

Nanlaki ang mga mata niya sa tanong ko, pero mabilis siyang nakabawi. "Kung wala kang tiwala sa akin, Celestina, hindi kita masisisi. Pero tandaan mo: kung wala akong malasakit sa pamilya mo, matagal na akong umalis at iniwan ang lahat ng ito."

Tahimik akong tumitig sa kanya, sinusukat ang katotohanan sa mga salita niya. Maaaring totoo ang sinasabi niya, pero hindi rin mawawala ang posibilidad na siya ang traydor.

"May plano ka ba?" tanong ko sa kanya matapos ang ilang segundo ng katahimikan.

Tumango siya. "Maglagay tayo ng mga hakbang para malaman kung sino ang espiya. Bawat galaw ng mga empleyado, bawat transaksyon, dapat nating bantayan. At higit sa lahat, subukan mong kausapin ang ibang mga department heads. Kung sino man ang nagpapakita ng kakaibang kilos, siya ang posibleng may ginagawang kalokohan."

Mabigat ang usapan naming iyon, pero kailangan kong aminin na may punto siya. Hindi ko magagawang ito nang mag-isa. Sa kabila ng lahat, kailangan ko ng tao na susuporta sa akin, kahit pa ang taong iyon ay posibleng nagtatraydor din.

Pagkatapos niyang umalis, tumingin ako sa salamin ng opisina ko. Sa kabila ng tapang na pinapakita ko, hindi ko maiwasang makaramdam ng takot. Ang labanang ito ay hindi na lang tungkol sa negosyo; ito ay tungkol sa pamilya ko, sa pangalan namin, at sa lahat ng pinaghirapan namin.

Kinabukasan, nagpa-schedule ako ng meeting kasama ang mga department heads. Gusto kong makita ang reaksyon nila habang binubuksan ang usapin tungkol sa sunog at ang posibleng espiya.

"Good morning, everyone," panimula ko habang tumayo sa harap ng conference room. "Gusto ko lang ipaalala na ang Soriano Group ay hindi basta-bastang kumpanya. Tayong lahat ay may responsibilidad na protektahan ang pangalan at reputasyon nito. Ngunit sa nangyari sa warehouse, nagdududa ako na lahat ng tao dito ay may parehong intensyon."

Nagkatinginan ang lahat. Nakita ko ang magkaibang reaksyon sa mga mukha nila—may nagulat, may nag-alala, at may nagkibit-balikat lang.

"May mga imbestigasyong nagaganap ngayon," dagdag ko, "at inaasahan kong lahat kayo ay makikipagtulungan. Kung may nalalaman kayo na maaaring makatulong, huwag kayong magdalawang-isip na lumapit sa akin."

Pagkatapos ng meeting, napansin ko si Carlo na tila aligaga habang nagmamadaling lumabas ng conference room. Tila may tinatago siya, pero hindi ko pa sigurado.

"Anne," tawag ko sa sekretarya ko.

"Yes, ma'am?"

"Bantayan mo si Carlo. Gusto kong malaman ang bawat galaw niya," utos ko.

"Got it, ma’am."

Pagbalik ko sa opisina, may nakitang sobre sa mesa ko. Walang sender, pero may nakasulat sa harapan: Para kay Celestina.

Binuksan ko ito nang may kaba. Isang maikling mensahe ang nakasulat sa loob:

"Kapag ipinagpatuloy mo pa ang pagsisiyasat, mas marami pang masisira. Wag mong subukang hanapin ang hindi mo kayang harapin."

Biglang bumilis ang t***k ng puso ko. Sino ang may lakas ng loob na magpadala nito? At paano nila nalaman ang tungkol sa imbestigasyon ko?

Isang bagay lang ang sigurado: hindi ako titigil. Kung akala nila matatakot nila ako, nagkakamali sila.