Geçmişin yaralarını sürekli kanatmak yerine, artık kabuklarına dokunmamayı öğrendim. Zaten dokuntukca acıdan başka bir işe yaramıyor. Özgür'ü seviyorum ne kadar onu unutmak için çabalar sarf etsemde olmadı. Başaramadım bir türlü nişanlandığını öğrendiğim de, evlendiğinde, hatta çocuğu olduğunu öğrendiğimde bile sevmekten vazgeçemedim. Kendime çok kızdım, kendimden nefret ettim ama unutamadım işte. Takıntı yaptım belki diyerek başkasını sevmeye çalıştım, ama onuda başaramadım. Sanırım bizim kaderimiz bir yazılmış ve enin de sonunda birlikte olmak var. Bir kez daha anladım ki ben Özgür'den başka kimseyi istemiyorum. Bana sadece o dokunsun istiyorum, vücudumda sadece onun hükmü geçsin istiyorum.
Üç aydır Özgür'le eskisi gibi flörtleşiyoruz.
Eskisi gibi dediğime bakmayın, Özgür freni patlam
