Beyefendinin seçtiği yemeği afiyetle yedim. Sanırım gerçekten iyi bir tercihti.
Yemeğimizi yedikten sonra, Selim abimle konuşup arabaya geçtik. Abim neredeyse saat başı arayıp beş dakika konuşup kapatıyordu. Sanırım Çınar'ı gönderdiği için bin pişmandı. Ama aslında pişman olmasını gerektirecek hiç bir durum yoktu. Çınar benle mecbur kalmadığı sürece konuşmadı. Hatta bu tavrı sinirimi bile bozuyordu. Çok soğuk bakışları vardı, insanı önce kendine çekip sonrasında uzaklaştıran bakışlar. Amasya'ya giriş yapmıştık eve yarım saatlik yolumuz kalmıştı. Kaç saattir hiç bir şey konuşmayan adamın, konuşası gelmiş ve bana sorular sormaya başlamıştı.
Nerde çalıştığımı öğrenince şaşırmış, ve hatta Mert abinin ismini duyunca dahada şaşırmıştı. Selim abim nasıl olurda onun yanın da staj yapmama izin ve
