พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

ตอนที่2 เฮียใจดี

พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

วันต่อมา

08:05 น.

วันนี้เป็นวันหยุดหรือวันเสาร์ การ์ตูนจึงตื่นสายกว่าทุกวันที่ไปโรงเรียน แต่เธอก็ตื่นทันมาส่งแม่ของเธอกับพ่อเลี้ยงที่กำลังจะออกเดินทางไปเที่ยวทะเลกันเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ หลังจากที่รถของพ่อเลี้ยงขับออกไปจากบ้านแล้ว การ์ตูนก็เดินกลับเข้าบ้าน ในขณะที่น่านฟ้าเดินลงมาจากชั้นบนพอดี การ์ตูนเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยทักถามออกไป

"วันนี้วันเสาร์ เฮียน่านจะไปทำงานเหรอคะ" เพราะเห็นว่าเขาแต่งตัวเหมือนจะออกไปไหนแต่เช้าจึงเอ่ยถามออกไปแบบนั้น

"ครับ ร้านเฮียหยุดแค่วันอาทิตย์" น่านฟ้าเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า

"หนูไปที่ร้านเฮียด้วยได้ไหม หนูไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวค่ะ" การ์ตูนเอ่ยขอด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว มองคนตัวโตตรงหน้าตาปริบๆอย่างรอคำตอบ

น่านฟ้าได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร มองเด็กสาวตรงหน้านิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกเอ่ยถามออกไปแทนที่จะตอบคำถามของเธอ

"แล้วไม่อ่านหนังสือเตรียมสอบเหรอ"

การ์ตูนอมยิ้มทันทีเพราะนึกเขินที่เขาจำคำพูดของเธอเมื่อวานได้ด้วย ก่อนเสียงหวานจะรีบเอ่ยตอบออกไปน้ำเสียงใสแจ๋ว

"อ่านค่ะ ถ้าเฮียน่านให้หนูไปด้วยเดี๋ยวหนูพาหนังสือเรียนไปอ่านที่ร้านของเฮียเอาก็ได้ค่ะ"

"งั้นก็ไป แต่อย่าซนล่ะเฮียต้องทำงาน"

"ค่ะ หนูไม่ซนแน่นอน งั้นรอหนูแป๊บนึงนะคะเดี๋ยวหนูขอขึ้นไปเอาหนังสือบนห้องก่อน" การ์ตูนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแป้นด้วยความดีใจที่คนตัวโตยอมให้เธอไปด้วย พูดจบเธอก็รีบวิ่งขึ้นไปเอาหนังสือเรียนบนห้องนอนของตัวเองทันที

คล้อยหลังเด็กสาวมุมปากหน้าก็ยกยิ้มบางๆอย่างนึกเอ็นดู ขณะที่ดวงตาคู่คมมองตามแผ่นหลังบางจนพ้นสายตา

เมื่อการ์ตูนไปเอาหนังสือเรียนมาเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็พากันเดินไปขึ้นรถกระบะสี่ประตูคันสีดำที่จอดอยู่ในโรงจอดรถข้างบ้าน จากนั้นน่านฟ้าก็ขับรถมุ่งไปยังร้านของตัวเองเหมือนอย่างเช่นทุกวันที่ไปทำงาน แต่วันนี้กลับมีคนนั่งข้างๆเพิ่มมาด้วยหนึ่งคน

ในขณะที่รถกำลังแล่นอยู่บนถนน ด้านการ์ตูนที่เห็นว่าข้างหน้ามีร้านขายหมูปิ้งอยู่ เธอจึงรีบหันไปเอ่ยบอกคนข้างๆทันที

"เฮียน่านแวะร้านหมูปิ้งข้างหน้าให้หนูหน่อยได้ไหมคะ"

"ได้ครับ" น่านฟ้าตอบรับขณะที่ดวงตาคู่คมมองไปข้างหน้าที่มีร้านขายหมูปิ้งอยู่ข้างทาง

ไม่นานรถก็มาจอดเทียบหน้าร้านหมูปิ้งโดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ แต่เมื่อเห็นเด็กสาวกำลังหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กของตัวเองอยู่ เสียงทุ้มจึงเอ่ยถามออกไป

"หาอะไรครับ"

"หนูหากระเป๋าตังค์ค่ะ เหมือนว่าจะลืมไว้ที่บ้าน" เสียงหวานเอ่ยตอบขณะที่ยังคงวุ่นกับการหากระเป๋าตังค์อยู่อย่างนั้น

น่านฟ้าได้ยินเช่นนั้นก็ล้วงมือหนาเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาก่อนจะยื่นธนบัตรใบสีเทาในกระเป๋าตังค์ให้เด็กสาวพร้อมกับเอ่ยพูดออกไปน้ำเสียงอ่อนโยน

"เอาเงินเฮียไปซื้อ"

ได้ยินเช่นนั้นการ์ตูนจึงยกมือไหว้แล้วรับเงินมาด้วยใบหน้ายิ้มๆอย่างไม่คิดปฏิเสธ

"เฮียน่านจะกินหมูปิ้งด้วยไหมคะ หนูจะได้ซื้อมาเผื่อ"

"เฮียไม่กินมื้อเช้าครับ"

สิ้นเสียงทุ้มการ์ตูนก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอหันไปเปิดประตูลงจากรถไปซื้อหมูปิ้งกินด้วยความหิวเพราะเธอยังไม่ได้กินข้าวเช้า เมื่อซื้อหมูปิ้งเสร็จก็กลับเข้ามาในรถแล้วยื่นเงินทอนคืนให้คนตัวโต

"เงินทอนค่ะ"

"เอาไปเถอะเฮียให้" น่านฟ้าพูดออกไปขณะที่เริ่มออกตัวรถแล่นตรงต่อไปข้างหน้า

"แต่หนูซื้อหมูปิ้งแค่สี่สิบบาทเองนะคะ เงินทอนเหลืออีกตั้งเยอะ"

น่านฟ้าหันมามองเด็กสาวก่อนจะเอ่ยพูดออกไปน้ำเสียงอ่อนโยน

"เก็บไว้เถอะ เอาไว้ซื้อขนม"

การ์ตูนที่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงจึงยอมรับเงินทอนของเขาเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าตัวเอง

"ขอบคุณนะคะ เฮียน่านใจดีจัง" เธอเอ่ยพูดพร้อมพนมมือไหว้

น่านฟ้ายิ้มบางๆให้เด็กสาวอย่างนึกเอ็นดูโดยไม่คิดจะพูดอะไร ซึ่งน้อยครั้งมากที่เขาจะยิ้ม ทำเอาเด็กสาวรู้สึกเขินไม่น้อยเมื่อเขายิ้มให้

เมื่อน่านฟ้าขับรถใกล้ถึงร้านสาขาแรกที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ แต่เห็นว่าเด็กสาวไม่ยอมกินหมูปิ้งที่ซื้อมา เอาแต่ถือไว้อยู่อย่างนั้น เขาจึงตั้งคำถามกับเธอไป

"ไม่กินหมูปิ้งเหรอครับ"

"กินค่ะ แต่ไว้ถึงร้านเฮียก่อนแล้วค่อยกิน ถ้ากินในรถเดี๋ยวรถเฮียเหม็น" การ์ตูนหันไปเอ่ยตอบทันทีด้วยใบหน้ายิ้มๆ ใจจริงเธอก็อยากกินตั้งแต่ซื้อมาแล้ว แต่เพราะเธอคิดว่าผู้ชายส่วนใหญ่รักรถและไม่ชอบให้รถมีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ เธอจึงทนหิวเพื่อรอไปกินที่ร้านของเขา

"ถ้าหิวก็กินเลย เฮียไม่ถือหรอก"

"เหรอคะ งั้นหนูกินเลยนะ"

"ครับ"

สิ้นเสียงทุ้มการ์ตูนก็จัดการกินหมูปิ้งที่ซื้อมาทันที เธอนั่งกินไปยิ้มไปอย่างคนมีความสุข จนอีกคนที่ลอบมองเธออยู่เป็นระยะสลับกับมองทางถนนก็อดยิ้มตามไม่ได้อย่างนึกเอ็นดู

จากที่เขาเป็นคนพูดน้อยแต่พอได้อยู่กับเด็กสาวข้างกายกลับทำให้เขาอยากถามอยากพูดกับเธอตลอดเวลา แม้ตัวเขาจะเปิดร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า แต่เขาก็มีหน้าที่แค่บริหาร ส่วนหน้าที่ขายก็เป็นของลูกน้องในร้าน แต่ล่ะวันจึงไม่จำเป็นต้องพูดกับใครมากนัก นอกจากออกคำสั่งกับลูกน้องเท่านั้น แต่กับเด็กสาวยกเว้นเป็นกรณีพิเศษ ต่อให้นั่งคุยกับเธอทั้งวันเขาก็ไม่มีเบื่อ ทว่าลึกๆก็ยังมีความยั้งคิดอยู่เสมอว่าเธอคือน้องสาว