พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

ตอนที่3 เด็กซน

พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

เมื่อทั้งคู่มาถึงร้านNanFaจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครันสาขาแรก ซึ่งเป็นสาขาที่คนเป็นพ่อได้ก่อตั้งขึ้น น่านฟ้าเข้ามาดูแลกิจการต่อจากผู้เป็นพ่อตั้งแต่เรียนจบ และได้ขยายสาขาเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆจนตอนนี้มีถึงแปดสาขา เขาประจำอยู่ที่สาขาหลัก ส่วนสาขาย่อยก็มีพนักงานหรือลูกน้องของเขาคอยดูแลอยู่แล้ว

ในขณะที่เด็กสาวเดินตามหลังคนตัวโตเข้ามาในร้านที่มีลูกน้องของเขามาเปิดร้านรออยู่ก่อนแล้วเป็นปกติเหมือนทุกวัน มือบางข้างหนึ่งถือหมูปิ้งป้อนเข้าปากตัวเองไม่หยุด มือบางอีกข้างถือถุงข้าวเหนียวหมูปิ้ง พลางเอ่ยถามออกไปด้วยความใคร่รู้ตามประสาเธอ

"นี่สาขาหลักที่เฮียน่านดูแลอยู่ใช่ไหมคะ"

น่านฟ้าได้ยินเช่นนั้นจึงหยุดเดินแล้วหันมามองเด็กสาวด้านหลังก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยตอบออกไป

"ใช่ครับ แต่เฮียก็ดูแลทุกสาขานั่นแหละ แค่ประจำอยู่ที่สาขาหลัก"

การ์ตูนได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้าให้คนตัวโตตรงหน้าอย่างเข้าใจโดยไม่ได้ถามอะไรต่อ ดวงตากลมโตคู่สวยเหลือบเห็นชายหนุ่มสามคนซึ่งดูแล้วหน้าจะเป็นพนักงานของร้าน เธอจึงพนมมือไหว้ชายหนุ่มทั้งสามคนตามมารยาท

ด้านพนักงานชายหรือลูกน้องของน่านฟ้าก็ยกมือรับไหว้พร้อมกับยิ้มให้เด็กสาวที่มากับเจ้านายอย่างนึกเอ็นดูในความน่ารักของเธอ

ด้านน่านฟ้าก็ไม่ต่าง เขารู้สึกเอ็นดูในความน่ารักและความมีมารยาทของเด็กสาวเป็นอย่างมาก แม้ใบหน้าจะเรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไรก็ตาม

"เข้าไปนั่งกินต่อในห้องทำงานเฮียเถอะ"

"ค่ะ"

จากนั้นเด็กสาวก็เดินตามคนตัวโตเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ข้างในร้าน ซึ่งเป็นผนังกระจกใส สามารถมองเห็นบริเวณหน้าร้านได้ทั้งหมด

และเมื่อเด็กสาวกินหมูปิ้งเสร็จ เธอก็กวาดสายตามองหาถังขยะในห้องทำงานของคนตัวโต แต่เมื่อไม่เห็นจึงหันไปเอ่ยถามเขาที่นั่งอยู่ข้างๆกันกำลังให้ความสำคัญกับหน้าจอคอมอยู่

"เฮียน่านคะ ถังขยะอยู่ไหนเหรอคะ"

"อยู่หน้าร้านครับ แต่กินเสร็จแล้วก็ไปดื่มน้ำก่อน น้ำอยู่ในตูเย็น นมก็มีนะ อยากกินอะไรหยิบได้เลยครับ" น่านฟ้าหันมาเอ่ยตอบก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วหันไปวุ่นกับงานต่อ โดยที่เขาไม่รู้ตัวเองเลยว่าเผลอพูดยาว ทั้งที่ปกติไม่เคยพูดกับใครเกินสองประโยคเลยด้วยซ้ำ

ด้านการ์ตูนจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างฝาผนังห้อง พอดื่มน้ำเสร็จเธอก็เดินไปทิ้งขยะที่ถังขยะหน้าร้านตามที่คนตัวโตบอก ขณะที่เดินออกมาหน้าร้านเธอก็หันไปยิ้มให้พี่ๆพนักงานชายอย่างเป็นมิตร ชายหนุ่มทั้งสามจึงยิ้มตอบตามปกติ แม้จะสงสัยว่าเด็กสาวที่เจ้านายพามาเป็นใครแต่ก็ไม่กล้าถามเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

เมื่อทิ้งขยะเสร็จการ์ตูนก็เดินกลับเข้ามาในร้าน และหยุดแวะคุยกับพนักงานชายหนุ่มทั้งสามคนตามประสาคนอัธยาศัยดี

"พี่ๆชื่ออะไรกันบ้างเหรอคะ หนูชื่อการ์ตูนนะ เป็นลูกของแม่กาน เป็นลูกเลี้ยงของลุงนพน่ะค่ะ"

"อ๋อ พวกพี่ก็สงสัยอยู่ตั้งนานว่าเฮียพาสาวที่ไหนมา ที่แท้ก็ลูกสาวคุณกานเมียนายนี่เอง" เป็นอามหนึ่งในสามหนุ่มที่พูดขึ้น ก่อนจะเป็นเก่งที่เอ่ยแนะนำชื่อพวกเขาทั้งสามคนให้เด็กสาวรู้จัก

"พี่ชื่อเก่งนะ ส่วนนี่ก็ไออาม แล้วนี่ก็ไอไม้"

"ยินดีที่ได้รู้จักพี่ๆทุกคนนะคะ"

สามหนุ่มต่างพยักหน้ายิ้มรับให้เด็กสาว ทว่าอยู่ๆเสียงทุ้มฟังดูหน้าเกรงขามดังมาจากด้านหลัง จึงทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกันอัตโนมัติ

"พวกมึงไม่เห็นเหรอว่าลูกค้าเข้าร้าน ไปดูแลลูกค้าไป"

สามหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็ไม่มัวรอช้า ต่างรีบร้อนไปต้อนรับลูกค้าที่เริ่มทยอยเข้ามาในร้านทันที น่านฟ้าเห็นเช่นนั้นจึงเลือกไม่สนใจ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเด็กสาวที่ยืนมองเขาตาปริบๆ

"จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม เข้ามานั่งในห้องทำงานกับเฮียได้แล้ว แล้วอย่าซนอีกล่ะ" พูดจบน่านฟ้าก็หันหลังกลับเข้าไปนั่งในห้องทำงานเหมือนเดิม

ด้านการ์ตูนที่โดนกล่าวหาว่าซนก็ถึงกับงงไม่น้อยว่าตัวเองไปซนตอนไหน ทว่าก็ไม่อยากคิดนาน เธอจึงรีบเดินเข้าไปหาคนตัวโตแล้วนั่งลงข้างเขาเช่นเดิมก่อนจะเอ่ยถามออกไป

"หนูไปซนตอนไหนคะ หนูเอาขยะไปทิ้งแล้วก็ยืนคุยกับลูกน้องเฮียแค่นั้นเองค่ะ หนูซนตอนไหนอ่ะ" การ์ตูนเอียงคอเล็กน้อย คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปม มองคนตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

น่านฟ้าจึงหันมามองเด็กสาวนิ่งๆครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยตอบออกไป

"อยู่ไม่เป็นที่ก็ถือว่าซนครับ"

"เอ๊า อะไรของเฮียคะ ก็หนูบอกเฮียแล้วว่าจะเอาขยะไปทิ้ง ทิ้งขยะเสร็จหนูก็กลับเข้ามาในร้าน ไม่ได้ไปไหนซะหน่อย" การ์ตูนเถียงกลับทันทีด้วยใบหน้าหงิกงอขึ้นมาเล็กน้อย ทำเอาคนตัวโตที่มองอยู่นึกหมั่นเขี้ยวกับท่าทางดื้อรั้นของเธอ

"ไม่ได้ไปไหนก็จริง แต่เมื่อกี้เรายืนคุยกับไอสามตัวนั้นตั้งนานสองนาน ถ้าเฮียไม่เดินออกไปตามคงจะคุยกันต่อเป็นชั่วโมงสินะ"

"หนูก็แค่คุยทักทายกับพวกพี่ๆเค้าเฉยๆค่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เฮียมาว่าหนูซนล่ะ หนูไม่เห็นเข้าใจเลย" การ์ตูนยังคงเถียงกลับเพราะเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด อีกอย่างเธอก็พยายามอยู่นิ่งๆ ไม่ดื้อไม่ซนตามที่ตกลงกับเขาไว้ก่อนมาแล้ว แต่เขามากล่าวหาเธอแบบนี้จะให้เธอยอมรับคำกล่าวหาก็คงไม่ได้

"ก็ยังเด็กไง เลยไม่เข้าใจ" น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า ทว่าในใจกลับอยากยื่นมือไปบีบปากน้อยๆนั่นที่เอาแต่เถียงเขา แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้

"อะไรของเฮียเนี่ย เฮียกำลังหาเรื่องหนูอยู่ใช่ไหม ที่ยอมให้หนูมาด้วยเพราะอยากจะแกล้งหนูแบบนี้ใช่ไหม" อยู่ๆน้ำเสียงก็สั่นขึ้นมาเสียดื้อๆ

"หาเรื่องยังไง? แกล้งตรงไหน?" น่านฟ้าเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อเห็นเด็กสาวเริ่มมีอาการงอแง เพราะเขาก็งงไม่น้อยว่าเขาไปหาเรื่องหรือแกล้งเธอตอนไหน

"ก็ที่ว่าหนูอยู่นี่ไง ทั้งที่หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลย เฮียเห็นว่าหนูเป็นลูกแม่กานเป็นลูกเลี้ยงของพ่อเฮียใช่ไหม เฮียไม่ชอบหนูเลยอยากจะแกล้งหนูใช่ไหมล่ะ ฮึ่ๆ" พูดจบเสียงสะอื้นไห้ก็ดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลหยดแหมะลงมาอาบแก้มนุ่มทั้งสองข้าง ปากบางเบะคว้ำอย่างน่าสงสาร ทำเอาคนตัวโตที่มองอยู่ใจแกร่งกระตุกวูบทันทีก่อนจะเลื่อนมือหนาขึ้นมาเพื่อหวังจะลูบหัวเธอเป็นการปลอบประโลม ทว่าเด็กสาวก็ปัดมือของเขาออกอย่างแรง

พรึ่บ!

จากนั้นเธอก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้เดินไป มือหนาก็คว้าแขนเรียวเล็กเอาไว้เสียก่อนพร้อมกับเสียงทุ้มเอ่ยถาม

"จะไปไหนครับ"

"จะกลับบ้าน หนูไม่อยู่ให้เฮียรังแกหรอกนะ" พูดจบเด็กสาวก็ตั้งท่าจะเดินหนีอีกครั้ง ทว่าคนตัวโตก็ไม่ยอมปล่อย เขาถือวิสาสะโอบกอดเอวบางเอาไว้ ทำเอาเด็กสาวสะดุ้งชะงักแน่นิ่งไปในทันที ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยพูดออกมาน้ำเสียงอ่อนโยน

"ทำไมถึงเข้าใจเฮียผิดได้ถึงขนาดนี้หื้ม เฮียไม่ได้คิดจะแกล้งอะไรเราเลยนะ เฮียแค่เห็นว่าเราเป็นผู้หญิง ไม่ควรจะไปยืนคุยกับพวกผู้ชายแบบนั้น ถ้าใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี เฮียถึงได้บอกว่าเราซนไง แต่เฮียอาจจะใช้คำพูดไม่ถูกเราเลยเข้าใจเฮียผิด เฮียขอโทษนะ" น่านฟ้าพูดยาวเหยียดเพื่ออธิบายให้เด็กสาวเข้าใจ ขณะที่พูดก็มองสบดวงตากลมโตคู่สวยตลอดเวลา ราวกับมีมนต์สะกดให้เขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลย

ด้านการ์ตูนยืนตัวแข็งทื่อ ใจดวงน้อยสั่นระรัว มองคนตัวโตตรงหน้าด้วยดวงตาสั่นระริก ก่อนจะรีบดึงสติกลับมา แล้วค่อยๆดันหน้าท้องแกร่งให้ออกห่างจากตัว ทำให้เขาได้สติกลับมาเช่นกันแล้วรีบปล่อยกอดเธอทันที

"ถ้าเฮียไม่ได้แกล้งก็ไม่เป็นไรค่ะ หนูก็ต้องขอโทษที่คิดมากไป" พูดจบการ์ตูนก็เดินไปนั่งด้านหลังที่มีโซฟาตัวเล็กตั้งอยู่ แล้วหยิบหนังสือเรียนในกระเป๋าขึ้นมาเปิดอ่านเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าของตัวเอง โดยไม่คิดจะเงยหน้ามองคนเป็นพี่ชายไม่แท้อีกเลย

ด้านน่านฟ้าเห็นเช่นนั้นจึงยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูกับท่าทางของเด็กสาว จากนั้นก็ปล่อยให้เธอนั่งอ่านหนังสือไป ส่วนเขาก็กลับมาวุ่นอยู่กับงานต่อเช่นเดิม