พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

ตอนที่4 ความคิดชั่ววูบ

พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

เวลาต่อมา

11:55 น.

"เฮียจะโทรสั่งข้าว เราอยากกินอะไรเดี๋ยวเฮียสั่งให้" น่านฟ้าหันมาถามเด็กสาวเมื่อเห็นว่ามันเที่ยงแล้วจึงได้เวลาอาหารมื้อกลางวัน

"เอาข้าวผัดทะเลก็ได้ค่ะ ไม่ใส่ผักนะคะ" การ์ตูนเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

น่านฟ้าถึงกับหลุดยิ้มบางๆออกมาเมื่อเด็กสาวบอกว่าไม่ใส่ผัก แสดงว่าเธอไม่ชอบกินผักซึ่งมันไม่ต่างอะไรกับเด็กเล็กเลย จากนั้นเขาก็กดโทรออกเบอร์ของแม้ค้าร้านขายอาหารตามสั่งที่เขามักจะสั่งมาทานที่ร้านของตัวเองเป็นประจำ เพราะไม่ชอบไปนั่งกินที่ร้านอาหารที่มีคนพลุกพล่าน โดยไม่ลืมสั่งเผื่อลูกน้องด้านนอกอีกสามคน ซึ่งลูกน้องของเขาก็เป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย ไม่ว่าเขาจะสั่งอะไรให้ก็กินหมดไม่เรื่องมาก เพราะถ้าขืนเรื่องมากก็อด

ไม่นานเกินรอข้าวที่โทรสั่งไว้ก็มาส่ง ด้านลูกน้องสามคนก็นั่งกินข้าวกันในร้านตามปกติ ส่วนน่านฟ้ากับเด็กสาวก็นั่งกันในห้องทำงาน ทว่าจังหวะที่เด็กสาวเปิดกล่องข้าว ดวงตาคู่สวยเห็นผักต่างๆที่ใส่ในข้าวผัดมีอยู่ในกล่องข้าวของเธอ ใบหน้าน่ารักก็งองำทันที ก่อนจะหันไปพูดกับคนตัวโตที่นั่งข้างๆด้วยอาการงอแงปนเซ็ง

"หนูบอกเฮียแล้วว่าไม่ใส่ผัก แต่นี่อะไรผักเต็มเลย แล้วแบบนี้หนูจะกินยังไง"

"เฮียบอกแล้วนะ เมื่อกี้ตอนเฮียโทรสั่งเราก็นั่งอยู่น่าจะได้ยินหนิครับ แม่ค้าอาจจะลืมก็ได้" น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่เมื่อเห็นว่าเด็กสาวเงียบไป เอาแต่มองกล่องข้าวของตัวเองด้วยใบหน้าบึ้งตึง เขาจึงเอ่ยพูดต่อ

"รอแป๊บนึงนะเดี๋ยวเฮียเขี่ยผักออกให้" เขาพูดพร้อมกับหยิบกล่องข้าวของเด็กสาวมาวางไว้ตรงหน้าตัวเองแทน แล้วจัดการเขี่ยผักในกล่องข้าวผัดออกให้เด็กสาว โดยมีเจ้าตัวนั่งมองตาปริบๆ ใจดวงน้อยรู้สึกอบอุ่นขึ้นมากับการกระทำที่ใส่ใจของเขา แม้มันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่เธอก็รับรู้ได้ว่าเขาตั้งใจทำให้ เธอนั่งเหม่อมองเขาที่กำลังเขี่ยผักออกให้เธอราวกับคนตกอยู่ในภวังค์ ทว่าเมื่อเขาหันมามองจึงทำให้เธอได้สติ และรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที

"เสร็จแล้วครับ แค่นี้ก็กินได้แล้ว" เขาพูดพร้อมกับหยิบกล่องข้าวผัดที่เขี่ยผักออกหมดแล้วไปวางไว้ตรงหน้าเด็กสาวเช่นเดิม ซึ่งผักที่เขี่ยออกเขาไม่ได้เขี่ยทิ้งแต่อย่างใด เขาเขี่ยมันใส่กล่องข้าวของตัวเอง โดยที่เด็กสาวก็เห็นการกระทำของเขาทุกอย่าง

"ขอบคุณนะคะ" การ์ตูนเอ่ยขอบคุณอย่างไม่เต็มเสียงเพราะรู้สึกเขินอายที่เผลอแอบมองเขาเมื่อครู่ ไหนจะการกระทำของเขาอีก มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะรีบก้มหน้ากินข้าวทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ทว่าใจดวงน้อยกลับเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

ด้านน่านฟ้ายิ้มบางๆออกมา นั่งมองเด็กสาวกินข้าวอย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะหันมากินข้าวของตัวเองบ้าง ทว่าในขณะที่กินข้าวดวงตาคู่คมก็คอยเหลือบมองเด็กสาวแทบจะตลอดเวลา จนเจ้าตัวรู้สึกได้ว่าถูกแอบมอง เธอจึงเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยถามออกไปตรงๆ

"เฮียมองอะไรคะ"

"มองเด็กไม่กินผักไง" พูดจบน่านฟ้าก็ก้มหน้ากินข้าวต่อโดยไม่ได้พูดอะไรอีก

การ์ตูนเห็นเช่นนั้นจึงทำหน้ามุ้ยใส่คนตัวโตอย่างไม่จริงจังแม้ว่าเขาจะไม่ทันเห็นก็ตาม แล้วหันกลับมากินข้าวของตัวเองต่อเช่นเดียวกัน

และหลังจากที่กินข้าวเสร็จ น่านฟ้าก็กลับไปนั่งทำงานต่อ ส่วนการ์ตูนก็นั่งอ่านหนังสือต่อเช่นเดิม แต่แล้วพอกินอิ่มหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนไปตามสเตป เธอจึงเก็บหนังสือเรียนเข้ากระเป๋า ก่อนจะค่อยๆล้มตัวลงนอนบนโซฟาโดยใช้หมอนอิงลองศรีษะ

ด้านน่านฟ้าที่นั่งทำงานอยู่โดยหันมามองเด็กสาวด้านหลังเป็นระยะๆ ทว่าพอหันมาอีกทีก็เห็นว่าเธอนั้นหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว ปากหนาจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหยิบเสื้อแขนยาวที่พาดอยู่บนเก้าอี้ทำงาน เดินไปหาเด็กสาวแล้วใช้เสื้อแขนยาวห่มคลุมกายให้เธอ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งมองเธอด้วยสายตาหลงใหล มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หล่นลงมาปกคลุมดวงหน้าเล็กอย่างอ่อนโยน แล้วลูบศรีษะเล็กอย่างทะนุถนอม แต่แล้วความคิดชั่ววูบก็ผุดขึ้นมาในหัวขณะที่ดวงตาคู่คมมองปากบางอมชมพูอย่างหลงใหล ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆโน้มลงไปใกล้ดวงหน้าเล็กเรื่อยๆ ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้ทำในสิ่งที่เขาอยากทำ เสียงหวานก็ดังงึมงำขึ้นมาเสียก่อน

"ง้ำๆ อร่อย~" คนหลับละเมอคล้ายว่ากำลังกินอะไรอยู่สักอย่าง ทำให้น่านฟ้าได้สติรีบผละใบหน้าออกทันที ก่อนจะระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยตรงหน้าที่ขนาดหลับไปแล้วก็ยังละเมอกิน ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินสำหรับเขา จากนั้นเขาก็นั่งมองเด็กสาวต่ออีกครู่หนึ่งก่อนจะยอมตัดใจจากความน่ารักของเธอแล้วลุกขึ้นเดินออกไปตรวจดูหน้าร้านเพื่อไม่ให้ตัวเองว้าวุ่นแต่เรื่องของเด็กสาวมากเกินไป

ทว่าเมื่อน่านฟ้าเดินออกมาหน้าร้าน หนึ่งในลูกน้องสามคนหรืออามก็เอ่ยแซวเขาทันที

"ฮั่นแน่ เมื่อกี้เฮียทำไรอ่ะ พวกผมเห็นนะเฮีย" ด้วยความที่ห้องทำงานของเจ้านายกั้นด้วยกระจกใส พวกเขาทั้งสามคนจึงมองเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งหมด

"กูทำไร" น่านฟ้าถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆออกมา

"ก็เมื่อกี้ผมเห็นว่าเฮียกำลังจะแต๊ะอั๋งน้องสาวตัวเองไง ใช่ไหมวะไอเก่งไอไม้ พวกมึงก็เห็นเหมือนกูใช่ไหม" อามเอ่ยตอบก่อนจะหันไปเออออกับเก่งและไม้ด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"ใช่ เมื่อกี้เฮียกำลังจะจูบน้องสาวตัวเอง ผมนี่เห็นเต็มสองตาเลยนะเฮีย" เก่งพูดสมทบเออออห่อหมกไปตามๆกัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสมทบของไม้

"ใช่ผมก็เห็น ผมไม่คิดเลยนะว่าเฮียจะเป็นคนแบบนี้อ่ะ เห็นนิ่งๆแต่ร้ายไม่เบาเลยนะเฮีย กับน้องกับนุ่งก็ไม่เว้น"

"พวกมึงพล่ามกันเสร็จยัง เพราะถ้าพวกมึงยังไม่หยุดพูดมากกูจะหาลูกน้องใหม่มาแทนพวกมึงสามตัว"

พรึ่บ!

สิ้นเสียงทุ้มประกาศกร้าว ลูกน้องทั้งสามคนก็แตกกระเจิงไปคนละทิศละ ต่างคนต่างทำทีปัดกวาดเช็ดฝุ่นภายในร้านท่าทางขะมักเขม้น ขยันขึ้นมาผิดหูผิดตาจนน่านฟ้าได้แต่ยืนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แล้วหันกลับไปมองเด็กสาวที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ ปากหนาจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินกลับเข้าไปนั่งทำงานในห้องเหมือนเดิม โดยหันมามองเด็กสาวเป็นระยะๆ

...ซึ่งตั้งแต่เมื่อวานที่เขาเห็นเด็กสาวครั้งแรก มันทำให้เขารู้สึกว่าการปรากฏตัวหรือการมีตัวตนของเธอ ทำให้โลกใบนี้มันสดใสขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และมันก็ทำให้เขารู้สึกได้ว่าชีวิตของเขาหลังจากนี้จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป...