พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

ตอนที่5 เด็กกวนจนแทบไม่ได้นอน

พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงห้าโมงเย็นซึ่งเป็นเวลาปิดร้าน น่านฟ้าปล่อยให้ลูกน้องทั้งสามคนปิดร้านกันเองตามปกติเหมือนทุกวัน ส่วนเขาก็พาเด็กสาวกลับบ้านโดยแวะทานมื้อเย็นตามร้านอาหารข้างทางทั่วไป จะได้ไม่ต้องยุ่งยากกลับไปทำกับข้าวกินเองที่บ้าน เนื่องจากที่บ้านไม่ได้จ้างแม่บ้าน ตอนเขาอยู่กับพ่อสองคนก็ทำกินกันเองหรือซื้อกินเอา ส่วนเรื่องทำความสะอาดบ้านก็จ้างบริษัทแม่บ้านอาทิตย์ละครั้ง

และเมื่อกลับมาถึงบ้านทั้งคู่ก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องของตัวเองไป

00:55 น.

ในเวลาเที่ยงคืนกว่า ร่างสูงนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงนอนภายในห้องของตัวเอง เขานอนไม่หลับเพราะเอาแต่คิดถึงใบหน้าน่ารักของอีกคน เอาแต่ว้าวุ่นใจแต่เรื่องของเธอ จนไม่อาจสลัดออกจากหัวได้เลย

ก๊อกๆ!

ทว่าอยู่ๆเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ร่างสูงจึงผงกหัวขึ้นมองไปยังประตู พลางคิดว่าเวลานี้ใครจะมาเคาะประตูห้องของเขา เพราะตอนนี้ที่บ้านมีแค่เขากับเด็กสาวอยู่กันแค่สองคน เมื่อคิดว่าไม่น่าจะเป็นใครไปได้นอกจากเด็กสาว เขาจึงหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูให้เธอ

แกรก!

พรึ่บ!

ทันทีที่เขาเปิดประตู ร่างบางของเด็กสาวก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องของเขา เธอเผลอทำหมอนที่ถือมาด้วยหล่นตกอยู่หน้าห้องแต่เธอก็ไม่คิดจะสนใจ ขณะที่ร่างสูงยังคงเปิดประตูคาไว้อยู่อย่างนั้นเพราะไม่ทันตั้งตัวกับความไวของเด็กสาว

"หนูขอนอนด้วยได้ไหม" เสียงหวานสั่นเครือ สีหน้าบ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"จะมานอนกับเฮียได้ยังไง เราเป็นผู้หญิง" น่านฟ้าพูดด้วยท่าทีนิ่งๆก่อนจะปิดประตูกลับเช่นเดิมโดยไม่ได้คิดอะไร

"แต่หนูกลัวผี เมื่อกี้หนูฝันเห็นผีก็เลยสะดุ้งตื่น ในฝันมันน่ากลัวมากเลยนะคะ หนูไม่กล้านอนคนเดียวแล้ว หนูกลัว" ขณะที่พูด สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จนน่านฟ้าเห็นแล้วรู้สึกสงสารไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจให้เธอนอนด้วยได้จริงๆ จึงเอ่ยปฏิเสธออกไป

"เฮียให้เรานอนด้วยไม่ได้จริงๆ เฮียเป็นผู้ชาย เราเป็นผู้หญิง นอนห้องเดียวกันมันไม่เหมาะสม เราเองก็โตแล้ว รู้ใช่ไหมว่ามันไม่เหมาะสมยังไง"

"รู้ค่ะแต่หนูไม่ถือ อีกอย่างที่บ้านก็มีแค่เราสองคน ไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นหรอกว่าเรานอนห้องเดียวกัน เพราะงั้นให้หนูนอนด้วยนะ นะๆ นะคะเฮียน่าน ให้ตูนนอนด้วยนะคะ" ประโยคหลังๆการ์ตูนพูดขอร้องพลางยื่นมือบางไปเขย่าแขนแกร่งเบาๆ ประหนึ่งอ้อนวอนและออดอ้อนเขาไปในที

ด้านน่านฟ้าที่ถูกเด็กอ้อน ทำเอาใจแกร่งอ่อนยวบอ่อนระทวยไปหมด เธออ้อนแบบนี้แล้วมีเหรอเขาจะปฏิเสธเธอลง

"ก็ได้ เฮียยอมให้นอนด้วยก็ได้ งั้นเราขึ้นไปนอนบนเตียงเถอะ เดี๋ยวเฮียนอนข้างล่างเอง"

"นอนข้างล่าง หมายถึงเฮียจะนอนข้างเตียงเหรอคะ"

"ใช่ครับ"

"ไม่เอาอ่ะ ทำไมเฮียไม่นอนบนเตียงกับหนูล่ะ"

"ต้องนอนบนเตียงด้วยกันเหรอ" เขาไม่ได้ติดอะไรถ้าจะนอนเตียงเดียวกัน แต่กลัวเธอจะไม่สะดวกใจที่จะนอนเตียงเดียวกับเขามากกว่า

"ใช่ค่ะ ถ้ามีเฮียนอนข้างๆหนูจะได้อุ่นใจไงคะ"

"ฮึม~ ก็ได้ครับ" น่านฟ้าถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก สุดท้ายเขาก็ต้องยอมให้เธอจนได้

"เย้~ งั้นไปนอนกันเถอะค่ะ"

การ์ตูนยิ้มแป้นด้วยความดีใจราวกับเด็กน้อยได้ของเล่น ก่อนจะหันหลังให้คนตัวโตแล้ววิ่งขึ้นเตียงนอนอย่างเร็ว เธอล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายจนถึงหน้าอก ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยพูดกับคนตัวโตที่ยังคงยืนมองเธออยู่ตรงประตูห้อง

"เฮียมานอนเร็วๆสิคะมัวแต่ยืนทำอะไรอยู่" เธอพูดพลางมือบางตบลงบนพื้นที่นอนข้างตัวเบาๆ

น่านฟ้าเห็นเช่นนั้นจึงยอมทำตามแต่โดยดี เพราะขืดเขาปฏิเสธ เด็กสาวก็คงตื้อไม่เลิก ทว่าทันทีที่เขาย่างกายขึ้นมาบนเตียงแล้วล้มตัวลงนอนข้างเธอ เด็กสาวก็จับผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเขาพร้อมกับกอดเกยเขาเสมือนเขาเป็นหมอนข้างยังไงยังงั้น เสียงทุ้มจึงเอ่ยออกไปน้ำเสียงเข้มดุ

"มากอดเฮียแบบนี้ไม่ได้นะการ์ตูน เป็นผู้หญิงมากอดผู้ชายได้ไง"

"ก็เฮียเป็นพี่ ทำไมหนูจะกอดไม่ได้ หนูกลัวให้หนูกอดหน่อยนะ กอดเฮียแล้วมันอุ่นใจดี" การ์ตูนเถียงกลับขณะที่ยังคงกอดเกยคนตัวโตเอาไว้อยู่อย่างนั้น

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังคงดื้อรั้น น่านฟ้าที่ไม่รู้จะทำยังไงกับเด็กดื้อคนนี้จึงยอมปล่อยให้เธอกอดเกยบนตัวอยู่อย่างนั้น สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือต้องข่มใจข่มอารมณ์เอาไว้ เพราะขณะที่เธอกอดเกยเขาอยู่แบบนี้ ขาของเธอมันทับเป้ากางเกงของเขาเต็มๆ เขาไม่รู้ว่าเธอรู้สึกหรือเปล่าว่าขาของเธอกำลังทับลูกชายของเขาอยู่ แต่ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าท่อนเอ็นที่มันอยู่ภายในเป้ากางเกงกำลังแข็งตัว จนเขาเริ่มทนไม่ไหวจึงตัดสินใจเอ่ยบอกเด็กสาวไปตรงๆ

"ขาเราทับเป้าเฮียอยู่ ถ้าไม่อยากรับผิดชอบมันก็เอาขาออกไป"

"อุย แหะๆ ขอโทษค่ะ"

การ์ตูนรีบเอาขาออกทันทีก่อนจะรีบพลิกตัวนอนหันหลังให้คนตัวโตด้วยความเขินอาย กอดผ้าห่มเอาไว้แน่นด้วยความประหม่า

น่านฟ้าที่มองอยู่ถึงกับหลุดยิ้มออกมากับท่าทางของเด็กสาว จากนั้นเขาก็หลับตาลงเตรียมจะนอน ทว่า...

"ในเมื่อหนูกอดเฮียไม่ได้ งั้นเฮียกอดหนูได้ไหมหนูจะได้อุ่นใจ"

เสียงหวานพูดขึ้นจึงทำให้เขาลืมตาขึ้นมาก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยพูดออกไป

"เรื่องเยอะจริงนะเรา" พูดจบก็พลิกกายแกร่งมาหาเด็กสาวแล้วกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ เขาไม่อยากขัดใจเด็กเรื่องเยอะ ไม่งั้นคืนนี้เขาคงไม่ได้นอนเป็นแน่ถ้ายังมีเด็กมากวนไม่เลิก

ด้านการ์ตูนแม้จะรู้สึกเขินอายและประหม่ากับการที่เผลอเอาขาไปทับเป้ากางเก่งของคนตัวโตเมื่อครู่ แต่ความกลัวผีมันมีมากกว่า เธอยังคงหวาดระแวงกับความฝันของตัวเองไม่เลิก ดวงตากลมโตเอาแต่กวาดมองไปทั่วอย่างหวาดระแวง ขณะที่กายบางค่อยๆพลิกหันกลับไปหาคนตัวโตแล้วมุดศรีษะเข้าหาแผงอกแกร่ง นอนขุดคู้เหลือตัวนิดเดียว ทำเอาคนตัวโตรู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมากกับท่าทางของเธอตอนนี้ ก่อนจะหลับตาลงแล้วกอดกระชับเด็กสาวแน่นขึ้น พลางลูบศรีษะเล็กอย่างปลอบประโลมประหนึ่งกล่อมให้เธอหลับไปในที

ด้านการ์ตูนสัมผัสได้ถึงการกระทำที่อ่อนโยนของคนตัวโต เธอจึงหลับตาลงเช่นกัน แล้วพยายามไม่คิดเรื่องความฝัน จากนั้นไม่นานเธอก็หลับสนิทเข้าสู่ห้วงนิทราไป

น่านฟ้าที่รับรู้ได้ว่าเด็กสาวในอ้อมกอดมีลมหายใจสม่ำเสมอ นั่นก็แปลว่าเธอคงหลับสนิทไปแล้ว เสียงทุ้มจึงเอ่ยพูดออกมาเบาๆ

"หลับลงได้ไง ไว้ใจเฮียขนาดนี้เลยเหรอ ช่างไม่รู้อะไรเลยเด็กน้อย ถ้าเฮียทนไม่ไหวขึ้นมาจะทำยังไง" พูดจบก็หอมซับศรีษะเล็กอย่างรักใคร่เอ็นดู จากนั้นก็พยายามข่มตาให้หลับ พยายามไม่คิดฟุ้งซ่าน และกว่าที่เขาจะหลับสนิทได้ก็ปาไปเกือบชั่วโมง