พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

ตอนที่6 รับผิดชอบ

พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

วันต่อมาหรือวันอาทิตย์

ด้วยความที่เมื่อคืนทั้งคู่นอนดึก ทำให้ตอนนี้สายมากแล้วทั้งคู่ก็ยังไม่ตื่น โดยไม่รู้เลยว่าขณะนี้คนเป็นพ่อเป็นแม่ได้กลับบ้านมาก่อนกำหนด เหตุเพราะกานดาเกิดไม่สบายขึ้นมากะทันหัน นพพลจึงล้มเลิกแผนการเที่ยวทั้งหมดแล้วพากานดากลับบ้าน แต่เมื่อเข้ามาในบ้านก็เห็นบ้านเงียบเชียบเหมือนไม่มีใครอยู่

นพพลที่รู้ดีว่าวันนี้เป็นวันหยุดของร้าน ไหนจะรถของลูกชายที่จอดอยู่ในโรงรถอีก นพพลจึงมั่นใจว่าลูกชายต้องอยู่บ้านแน่นอน ซึ่งถ้าเป็นก่อนหน้านี้มันก็ไม่แปลกอะไรที่บ้านจะเงียบเชียบเพราะมีแค่เขากับลูกชายอยู่กันแค่สองคน ทว่าตอนนี้มีสมาชิกมาเพิ่มซึ่งมันไม่น่าจะเงียบผิดหูผิดตาแบบนี้

และด้วยความเป็นห่วง คนเป็นพ่อเป็นแม่จึงเดินขึ้นไปดูลูกๆบนห้อง ทว่าเมื่อเดินขึ้นมาชั้นบน ทั้งสองคนก็เห็นหมอนใบใหญ่สีชมพูตกอยู่หน้าประตูห้องของน่านฟ้า ทั้งคู่จึงหันมองหน้ากันทันทีด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเป็นกานดาที่เอ่ยพูดขึ้น

"นี่มันหมอนของการ์ตูนหนิคะคุณนพ ทำไมถึงมาตกอยู่หน้าห้องน่านฟ้าได้ล่ะคะ"

นพพลไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้องของลูกชายแทน

แกรก!

ทว่าเมื่อเข้ามาในห้อง นพพลก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น กานดาที่เดินตามเข้ามาก็ถึงกับยกมือทาบอกพร้อมกับอุทานออกมา

"คุณพระ"

คนเป็นพ่อเป็นแม่ต่างตกใจไม่แพ้กันที่เห็นลูกๆนอนกอดกันกลม ด้านนพพลค่อยๆตั้งสติกับสิ่งที่เห็นก่อนจะเดินไปหาลูกชายของตัวเองที่นอนกอดกับลูกเลี้ยงอยู่บนเตียง แล้วเอ่ยเรียกพลางเขย่าแขนลูกชายอย่างใจเย็น

"เจ้าน่านตื่น น่านฟ้าตื่นเดี๋ยวนี้"

เมื่อโดนปลุกน่านฟ้าก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นก่อนจะค่อยๆหยัดกายขึ้นพลางเอามือลูบหน้าเพื่อไล่อาการงัวเงียออกไป

"มันเกิดอะไรขึ้นน่าน ทำไมน้องถึงมานอนอยู่ในห้องแกแบบนี้"

เสียงคนเป็นพ่อถามทำให้น่านฟ้าหายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง เขาหันมองพ่อตัวเองนิ่งๆก่อนจะหันไปมองแม่เลี้ยงที่ยืนมองเขาอยู่ตรงประตู แล้วหันกลับมามองคนเป็นพ่ออีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยพูดออกไปด้วยท่าทีนิ่งๆ

"ถ้าผมบอกว่ามันไม่ได้มีอะไรเกินเลย แค่นอนด้วยกันเฉยๆ พ่อจะเชื่อผมไหม" น่านฟ้าไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกใดๆออกมาเลยแม้แต่น้อย

"มันไม่สำคัญว่าแกจะทำอะไรน้องหรือไม่ได้ทำ แต่ตอนนี้แกนอนอยู่กับหนูการ์ตูนต่อหน้าแม่ของเค้า แกจะให้คุณกานเค้ารู้สึกยังไงที่เห็นแกนอนกอดอยู่กับลูกสาวเค้าแบบนี้"

ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังคุยกันอยู่ ด้านกานดาก็เดินมานั่งลงบนเตียงข้างลูกสาวของตัวเองที่ยังนอนหลับปุ๋ยไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

"แล้วพ่อจะให้ผมทำยังไง" น่านฟ้าถามขึ้น

"แล้วแกคิดว่าควรทำยังไงล่ะมันถึงจะถูกต้อง พ่อเลี้ยงแกมา พ่อรู้ดีว่าแกเป็นคนยังไง พ่อหวังว่าคำตอบที่พ่อจะได้ยินจากปากของแกจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังนะ" แม้นพพลจะพอดูออกว่าลูกชายไม่ได้ล่วงเกินเด็กสาวไปมากกว่านอนกอดกันอย่างที่เห็น แต่ด้วยความที่เป็นคนกลาง นี่ก็ลูกชาย นั่นก็เมียกับลูกเมีย นพพลจึงไม่สามารถพูดอะไรได้มากไปกว่าการอยากให้ลูกชายแสดงความรับผิดชอบเด็กสาวต่อหน้าแม่ของเธอ

น่านฟ้าไม่ได้ตอบหรือพูดอะไร เขาหันไปมองเด็กสาวที่ยังคงหลับตาพริ้มด้วยสายตาที่ยากเกินจะคาดเดา ก่อนจะเอ่ยบอกกับแม่เลี้ยงไป

"ปลุกน้องเถอะครับ"

กานดาได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะปลุกลูกสาวของตัวเองให้ตื่นขึ้นมารับรู้สถานการ์ณตอนนี้

"การ์ตูนตื่นเถอะลูก ตื่นได้แล้วลูก" กานดาเอ่ยเรียกพร้อมกับเขย่าแขนลูกสาวเบาๆ

"อื้อ~ แม่ ทำไมกลับมาแล้วล่ะคะ ไหนบอกว่าไปเป็นอาทิตย์ไง" เมื่อตื่นขึ้นมาก็เห็นคนเป็นแม่นั่งอยู่ข้างๆ การ์ตูนจึงพูดออกมาน้ำเสียงงัวเงีย ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นพร้อมกับมือบางขยี้ตาเพื่อไล่อาการงัวเงีย โดยลืมไปเสียสนิทว่าไม่ได้อยู่ในห้องของตัวเอง แถมเตียงที่นอนอยู่ก็ไม่ใช่เตียงของตัวเอง

"การ์ตูน ไหนบอกแม่มาสิว่าหนูมานอนอยู่ในห้องพี่เค้าได้ยังไง" คนเป็นแม่เอ่ยถามอย่างใจเย็นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่ามันก็ทำให้เด็กสาวได้สติและหายงัวเงียเป็นปลิดทิ้งก่อนจะหันไปมองด้านหลังก็เห็นคนเป็นพ่อเลี้ยงยืนอยู่แล้วเบนสายตามองคนตัวโตที่นั่งมองเธออยู่ก่อนแล้ว เห็นเช่นนั้นเธอก็รับรู้ได้ทันทีถึงสถานการณ์ตอนนี้ จึงหันกลับมาหาคนเป็นแม่ก่อนจะเอ่ยพูดออกไป

"แม่คะ มันไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะ หนูกะ..."

"น้ากานกับพ่อลงไปรอพวกเราข้างล่างก่อนนะครับ เดี๋ยวผมพาน้องตามลงไป"

ไม่ทันที่เด็กสาวจะได้เอ่ยอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้คนเป็นแม่ฟัง น่านฟ้าก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน ด้านคนเป็นพ่อเป็นแม่จึงพยักหน้าให้โดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะพากันเดินออกไปจากห้องลงไปรอเคลียร์กับลูกๆของพวกเขาข้างล่าง

เมื่อน่านฟ้าเห็นว่าพ่อกับแม่เลี้ยงออกไปจากห้องแล้ว เขาก็หันมาพูดกับเด็กสาวน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่ต้องกลัวนะ เฮียจะรับผิดชอบเราเอง"

"รับผิดชอบ รับผิดชอบอะไรคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามออกไปทันทีด้วยความงุนงง คิ้วเรียวเล็กขมวดเป็นปม ทำเอาน่านฟ้าหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยตอบออกไป

"ก็เรื่องที่นอนด้วยกันไง"

"แค่นอนเฉยๆ เฮียต้องรับผิดชอบหนูด้วยเหรอคะ เราอธิบายให้แม่กับลุงนพฟังพวกท่านก็คงจะเข้าใจแล้วค่ะ"

"ไม่ได้ครับ เรายังเด็กอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้ใหญ่ ลองคิดดูว่าถ้าเราเป็นแม่ แล้วมาเห็นลูกสาวตัวเองนอนอยู่บนเตียงกับผู้ชายแบบนี้ เราจะรู้สึกยังไงครับ"

การ์ตูนฟังแล้วคิดตามที่คนตัวโตบอก อยู่ๆก็รู้สึกแย่ขึ้นมาที่ทำให้คนเป็นแม่ต้องมาเห็นเธอในสภาพนี้ เธอพอจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนเป็นแม่แล้ว

"กลับห้องไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อย แล้วลงไปหาผู้ใหญ่ข้างล่างพร้อมเฮีย เฮียจะจัดการทุกอย่างเอง เราอยู่เฉยๆก็พอ เข้าใจไหม" น่านฟ้าพูดต่อเมื่อเห็นเด็กสาวเงียบไป ประหนึ่งพูดอย่างเป็นคำสั่งไปในที

การ์ตูนได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้างึกๆให้คนตัวโตอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการ์ณแบบนี้ ด้วยความเป็นเด็กเธอจึงทำได้แค่ฟังเขาและทำตามเขาที่เป็นผู้ใหญ่กว่าเธอมาก