พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

ตอนที่7 เต็มใจรับผิดชอบ

พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

และเมื่อทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า คนเป็นพ่อจึงเริ่มเปิดประเด็นขึ้น

"เอาล่ะ ไหนบอกพ่อมาสิเจ้าน่าน ว่าจะรับผิดชอบน้องยังไง"

"ถ้าผมจะขอคบกับน้องได้ไหมครับ"

น่านฟ้าพูดออกไปตรงๆด้วยท่าทีนิ่งๆ ทำเอาเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างเขาชะงักนิ่งไปด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะรับผิดชอบเธอด้วยวิธีนี้ ด้านนพพลกับกานดาก็หันมองหน้ากันทันที ก่อนจะเป็นกานดาที่เอ่ยพูดขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยน

"น้าขอบคุณมากนะที่จะรับผิดชอบน้อง แต่ถ้าเมื่อคืนมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ น้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ ไม่ต้องรับผิดชอบน้องหรอก น้าไม่อยากให้น่านลำบากใจ"

"มันไม่เกี่ยวหรอกครับว่าเมื่อคืนจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยากรับผิดชอบน้องเอง และผมก็เต็มใจ ไม่ได้ลำบากใจอะไรเลยครับ"

กานดาได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะพูดกับลูกสาวแทน

"การ์ตูนว่าไงลูก ถ้าพี่เค้าจะคบกับหนู หนูโอเคไหม"

การ์ตูนที่ยังคงนั่งนิ่งเพราะยังตกใจอยู่ไม่หาย จนได้ยินคนเป็นแม่เอ่ยถาม จึงทำให้เธอได้สติก่อนจะเอ่ยตอบออกไปอย่างไม่เต็มเสียง

"เอ่อ หนู แล้วแต่เลยค่ะ หนูยังไงก็ได้มั้งคะ" ด้วยความที่ไม่รู้จะเอายังไงกับตัวเองเหมือนกันเลยตอบออกไปแบบนั้น ผู้ใหญ่ว่าไงเธอก็ว่าตามนั้น ทำเอาทุกคนต่างหลุดยิ้มออกมาตามๆกันด้วยความเอ็นดูในคำตอบของเธอ

ด้านน่านฟ้าเอาแต่มองเด็กสาวไม่ละสายตาด้วยความรู้สึกรักใคร่เอ็นดู และพอใจเป็นอย่างมากกับการที่เธอเชื่อฟังและยินยอมคบกับเขาโดยไม่ขัดอะไรเลย ช่างน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด พอรู้ว่าจะได้คบกับเธอก็ทำให้เขารู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เอาล่ะ ในเมื่อเคลียร์กันเรียบร้อยแล้วก็ตกลงตามนี้เลยนะ" คนเป็นพ่อพูดขึ้นด้วยท่าทีนิ่งๆ ทว่าในใจกลับดีใจเป็นอย่างมากที่ลูกๆจะคบกัน ซึ่งนพพลไม่แม้แต่จะคัดค้านอะไรเลย ออกจะยินดีกับเรื่องนี้ด้วยซ้ำไป ไม่ต่างกับกานดาเลย แค่เห็นน่านฟ้าเต็มใจที่จะคบกับลูกสาวของเธอ เธอก็ยินดีเป็นอย่างมาก แต่กระนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามย้ำออกไป

"น่านแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะคบกับน้อง น้องยังเด็กมากเพิ่งจะอายุสิบแปดเองนะ อีกอย่างน้องไม่เคยคบหากับใครมาก่อน น้ากลัวว่าน้องจะดื้อและเอาแต่ใจจนทำให้น่านลำบาก"

"แม่อ่ะ หนูไม่ได้ดื้อขนาดนั้นซะหน่อย"

สิ้นเสียงของคนเป็นแม่ การ์ตูนก็พูดออกไปทันทีด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดอย่างไม่จริงจัง จนน่านฟ้าที่มองอยู่ได้แต่ยิ้มตามด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไปตอบแม่เลี้ยงด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ผมแน่ใจครับ ไม่ต้องห่วงนะครับน้ากาน ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าน้องจะดื้อสักแค่ไหนกันเชียว" ประโยคหลังเขาพูดพลางหันมามองเด็กสาวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเสน่หา ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

ด้านการ์ตูนรู้สึกเขินจนแทบนั่งไม่ติดกับสายตาของคนตัวโตที่มองมา ไหนจะรอยยิ้มของเขาอีก ขนาดทำหน้านิ่งก็ว่าหล่อแล้ว พอยิ้มนิดๆก็ยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่ ถ้าเธอไม่เขินก็คงผิดมนุษย์มนาแล้วล่ะ เธอจึงเลือกที่จะเอ่ยพูดเปลี่ยนเรื่องแทนเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง

"ว่าแต่ทำไมแม่กับลุงนพถึงกลับมาเร็วจังเลยคะ ไหนบอกว่าไปเที่ยวอาทิตย์นึงไม่ใช่เหรอคะ"

"พอดีแม่ปวดหัวไมเกรนขึ้นมาน่ะ ก็เลยกลับกันมาก่อน แต่แม่กินยาแล้ว ตอนนี้เลยดีขึ้นมากแล้วล่ะ ไม่ค่อยปวดแล้ว"

การ์ตูนได้ยินคนเป็นแม่บอกมาเช่นนั้นก็หายห่วงที่แม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ซึ่งปกติแม่ของเธอมักจะปวดหัวไมเกรนอยู่บ่อยๆ เกิดจากการพักผ่อนน้อยและสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงบ่อย แค่โดนแสงหรือตากแดดนานๆแม่ของเธอก็มักจะปวดไมเกรนตลอด แต่พอหลังจากทานยาก็หายเป็นปกติ

"งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวขึ้นไปอ่านหนังสือบนห้องก่อนนะคะ"

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วการ์ตูนจึงเอ่ยขอตัว ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก้มหัวให้ผู้ใหญ่เล็กน้อยอย่างเป็นมารยาท จากนั้นก็เดินกลับขึ้นห้องของตัวเองไป น่านฟ้าเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยขอตัวบ้าง

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

พูดจบน่านฟ้าก็เดินตามเด็กสาวไปทันที ด้านคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ได้แต่มองตามด้วยใบหน้ายิ้มๆไม่ต่างกัน

ด้านการ์ตูนที่เห็นว่าคนตัวโตเดินตามมา เธอจึงพูดในสิ่งที่ค่าใจออกไป

"เฮีย เฮียไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบหนูด้วยการคบกับหนูก็ได้นะ หนูไม่อยากทำให้เฮียลำบากอ่ะ"

"เมื่อกี้ที่เฮียพูดไปไม่ได้ฟังเลยเหรอ เฮียบอกแล้วว่าเฮียเต็มใจ ไม่ได้ลำบากอะไรเลย" น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เด็กสาวแล้วเลื่อนมือบางขึ้นมาลูบศรีษะเล็กเบาๆอย่างทะนุถนอม โดยเด็กสาวก็ไม่ได้ขัดอะไร แม้จะเขินอยู่มากแต่กระนั้นก็ยอมให้เขาลูบหัวแต่โดยดี ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยถามออกไป

"เราแค่คบกันเฉยๆใช่ไหมคะ แบบว่าคบกันเพื่อให้พ่อกับแม่สบายใจใช่ไหม หนูจะได้ทำตัวถูก"

"คบแล้วก็ต้องคบจริงจังสิ เฮียไม่เคยทำอะไรเล่นๆหรอกนะ"

"คบจริงจังงั้นเหรอ" การ์ตูนเริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดีขึ้นมาทันที พลางคิดไปไกลว่าถ้าคบกันจริงจังก็ต้องมีเรื่องอย่างว่าด้วย ซึ่งเธอยังไม่พร้อม แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยบอกออกไปตรงๆ

ด้านน่านฟ้าที่เห็นเด็กสาวเงียบไปเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงเอ่ยบอกออกไปอย่างล่วงรู้ความคิดของเธอ

"เรื่องนั้นไม่ต้องกลัวหรอกนะ เฮียไม่ทำอะไรเราหรอก"

"เฮียรู้เหรอว่าหนูกำลังคิดอะไรอยู่"

"รู้ครับ"

"เฮียไม่ทำอะไรหนูจริงอ่ะ หนูออกจะน่ารัก เฮียทนไหวเหรอ" แม้จะรู้สึกหายกังวลที่เขาบอกจะไม่ทำอะไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไปแบบนั้น เพราะเธอมั่นใจในความสวยและความน่ารักของตัวเองในระดับหนึ่ง และมั่นใจว่าตัวเองมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามอยู่ไม่น้อย

น่านฟ้าได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยพูดออกไป

"พูดแบบนี้แสดงว่าอยากให้เฮียทำ"

"เปล่าซะหน่อย หนูก็พูดไปงั้นแหละ ขอตัวไปอ่านหนังสือก่อนนะคะ" พูดจบก็หันหลังให้คนตัวโตก่อนจะเดินหนีเข้าห้องตัวเองไปด้วยความเขินอาย

น่านฟ้ามองตามด้วยความเอ็นดู พอเห็นเด็กสาวเข้าห้องไปแล้วเขาจึงเดินกลับเข้าห้องของตัวเองเพื่อไปนอนต่อ ความที่ยังนอนไม่เต็มอิ่มเพราะโดนคนเป็นพ่อปลุก พอหัวถึงหมอนไม่นานเขาก็หลับสนิทอย่างง่ายดาย

ด้านการ์ตูนก็ไม่ต่างกัน พออ่านหนังสือได้ยังไม่ถึงสองหน้าก็ผล็อยหลับคาหนังสือไป