พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

ตอนที่8 ขอหอมหน่อย

พ่ายรักยัยเด็กจอมป่วน

หลังจากที่ทั้งคู่ตื่นนอนในช่วงบ่าย ก็ต่างใช้ชีวิตทำกิจวัตรระหว่างวันทั่วไปตามปกติ จนมืดค่ำก็ต่างพากันเข้านอนอีกครั้ง

23:45 น.

ในเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างบางนอนกระสับกระส่ายเพราะเอาแต่คิดถึงอีกคนจนนอนไม่หลับราวกับคนโดนของ และเมื่อทนไม่ไหวจึงดีดตัวลุกขึ้นนั่งกุมขมับก่อนจะเอ่ยพูดออกมาอย่างสุดจะทน

"เป็นบ้าอะไรเนี่ยเรา ทำไมเอาแต่คิดถึงเฮียน่านนะ อีตาเฮียบ้า ทำอะไรกับหนูเนี่ย"

และเมื่อทนต่อความคิดถึงไม่ไหว ความคิดที่อยากจะนอนกับเขาอีกก็ผุดขึ้นมาในหัว คิดได้ดังนั้นก็ไม่รอช้า เธอย่างกายลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง

แกร่ก!

ทว่าเป็นจังหวะที่คนตัวโตเปิดประตูออกมาจากห้องของเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามห้องเธอพอดี เสียงหวานจึงเอ่ยถามออกไปทันที

"เฮียยังไม่นอนเหรอคะ"

"ครับ" เสียงทุ้มเอ่ยตอบออกไปอย่างนั้นทั้งที่ความเป็นจริงไม่ใช่ว่ายังไม่นอน แต่นอนไม่หลับต่างหาก เพราะเอาแต่คิดถึงเด็กสาวไม่ต่างกัน

"ปกติเฮียนอนดึกเหรอคะ"

"ไม่หรอก นอนดึกเป็นบางวันน่ะ แล้วนี่ทำไมยังไม่นอนอีก พรุ่งนี้ต้องตื่นไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ"

"หนูนอนแล้วแต่นอนไม่หลับ เมื่อคืนนอนกอดเฮียอุ่นสบายดี สงสัยจะติด พอนอนคนเดียวเลยนอนไม่หลับค่ะ คืนนี้หนูขอนอนด้วยอีกได้ไหม" การ์ตูนพูดด้วยใบหน้ายิ้มๆพลางทำตาปริบๆอ้อนคนตัวโตตรงหน้า ในเมื่อโอกาสมาแล้วเธอจึงไม่อยากอ้อมค้อมเลยพูดออกไปตรงๆ อีกอย่างเธอกับเขาก็คบกันแล้วจึงไม่น่าเสียหายอะไรถ้าจะนอนด้วยกัน เพราะถ้าหากจะให้เธอกลับไปนอนที่ห้องคนเดียวมีหวังคงนอนไม่หลับทั้งคืน พรุ่งนี้คงไม่มีแรงไปเรียนกันพอดี สู้บอกเขาไปตรงๆดีกว่า แม้จะเขินอายก็ตาม

ด้านน่านฟ้าถึงใบหน้าจะนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไร แต่ใครจะรู้ว่าภายในกระโดดโรดเต้นด้วยความดีใจ เพราะเขาก็หวังอยากจะนอนกอดเด็กสาวอยู่เหมือนกัน จึงเอ่ยตอบออกไปอย่างไม่ต้องคิด

"ได้สิครับ"

"เย้~ งั้นหนูเข้าไปนอนเลยนะ" ด้วยความดีใจการ์ตูนจึงไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของคนตัวโตทันที แล้วมุ่งไปยังเตียงนอนของเขาก่อนจะล้มตัวลงนอน จับผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกาย แล้วหลับตาลงทันที

น่านฟ้าได้แต่มองตามเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดู จากนั้นก็ปิดประตูห้องก่อนจะเดินไปยังเตียง แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆเด็กสาว

เมื่อการ์ตูนรับรู้ว่าคนตัวโตขึ้นมานอนบนเตียงแล้ว เธอจึงพลิกตัวไปหาเขาแล้วเลื่อนแขนเรียวเล็กขึ้นมาโอบกอดเอวสอบเอาไว้หลวมๆขณะที่ยังหลับตาพริ้ม ปากบางอมยิ้มน้อยๆตลอดเวลาคล้ายคนกำลังมีความสุขเมื่อได้นอนกอดเขา

น่านฟ้าเห็นเช่นนั้นก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หุบด้วยความเอ็นดู ก่อนจะพลิกตัวหันมากอดตอบเด็กสาว แล้วเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ในเมื่อเป็นแฟนกันแล้ว เฮียขอหอมแก้มเราหน่อยได้ไหม"

การ์ตูนได้ยินเช่นนั้นก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเงยหน้ามองคนตัวโตทันที ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยพูดออกไปอย่างไม่เต็มเสียง

"ไหนเฮียบอกว่าจะไม่ทำอะไรหนูไง"

"แค่ขอหอมแก้มเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ซะหน่อย"

สิ้นเสียงทุ้ม การ์ตูนก็ไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เธอเอาแต่มองคนตัวโตตาปริบๆ จนเขาต้องเอ่ยถามอีกครั้ง

"ว่าไงครับ ให้เฮียหอมแก้มหน่อยได้ไหม"

การ์ตูนช่างใจคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบออกไปน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย

"กะ ก็ได้ค่ะ"

สิ้นเสียงหวาน ปากหนาจึงระบายยิ้มออกมาทันทีก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปหอมแก้มนุ่มของเด็กสาว เขาฝังกึ่งปากกึ่งจมูกลงบนผิวแก้มนุ่มแล้วสูดดมกลิ่นแก้มนุ่มที่หอมอ่อนๆเหมือนแป้งเด็กเข้าปอดอย่างชื่นใจแล้วค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง จากนั้นก็กอดกระชับเด็กสาวด้วยความรักใคร่หวงแหน ก่อนจะหลับตาลงขณะที่ปากหนายิ้มบางๆไม่หยุดอย่างคนมีความสุข

ด้านการ์ตูนก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หยุดเช่นเดียวกัน ใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปหมด การกระทำของคนตัวโตทำให้เธอรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน เธอจึงซุกใบหน้าเข้าหาอกแกร่งอย่างออดอ้อน กอดกระชับเขาแน่นขึ้นแล้วหลับตาลง นอนซึมซับความรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาอย่างคนมีความสุขไม่ต่างกันเลย

จากนั้นไม่นานทั้งคู่ก็หลับตามกันไปภายในอ้อมกอดของกันและกัน แม้ต่างฝ่ายต่างไม่แน่ใจว่าความรู้สึกดีๆที่มันก่อเกิดขึ้นตอนนี้มันเรียกว่ารักได้หรือเปล่า แต่ทั้งคู่รู้เพียงว่าตอนนี้พวกเขาต่างมีความสุขมากแค่นั้นเป็นพอ

...สถานะระหว่างพี่ชายกับน้องสาวตอนนี้ไม่เหลือแล้ว เหลือเพียงแค่เขากับเธอและเธอกับเขาที่อยู่ในสถานะคู่รักเท่านั้น...