Gözümü hastane odasında açtım. Ölmemiştim, yine. Levent'in benim için nasıl korktuğunu duymuştum ama gözlerimi açıp da onu teselli edecek gücü bulamamıştım kendimde. Kurşun yüzünden göğsüm, Levent'in hüznü yüzünden de yüreğim acımıştı. Karanlık odada benden başka kimse olmayınca yanımdaki ışığı yaktım ve serumumu çıkarttım. Hala öğrenemedim kolumu kanatmadan şu serumu çıkartmayı.
Uzandığım yataktan doğruldum ama başım dönünce biraz oturup geçmesini bekledim. Kalkacak gücü bulunca yataktan destek alarak ayağa kalktım ve kapıya gidene kadar duvara tutundum. Kapıyı açınca yüzüme vuran ışıkla kör gibi oldum ve dengemi kaybettim. Birisi beni tuttu ama kim olduğunu göremiyordum. Gözlerimi açınca aydınlıkta birlikte Levent'in de yüzünü gördüm. Umarım rüya değildir bu.
"Niye kalktın, dinlenmem
