เช้าวันใหม่ภายในคฤหาสน์รังสิมันต์เริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศที่แปลกตาไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเงียบขรึมและระเบียบจัดแบบฉบับตระกูลมหาเศรษฐีถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะที่สดใสและเสียงพูดคุยในสำเนียงคำเมืองที่นุ่มนวล กลิ่นกาแฟคั่วบดที่หอมกรุ่นปนกลิ่นดินจางๆ ลอยคลุ้งออกมาจากเรือนครัวเล็กด้านหลังสวน กลิ่นที่ไม่ได้มาจากเครื่องชงกาแฟราคาหลักแสน แต่มาจากความตั้งใจของคนในครอบครัวที่เดินทางไกลมาจากแดนเหนือ
พราวนภาเดินออกมาจากตัวคฤหาสน์ด้วยชุดเดรสลำลองสีครีมที่ดูเรียบง่ายทว่ายังคงความสง่างาม เธอรวบผมยาวสลวยไว้หลวมๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่สดใสและมีชีวิตชีวามากกว่าทุกวันที่ผ่านมา ตั้งแต่คุณตาและญาติฝ่ายแม่จากเชียงใหม่เดินทางมาถึง โลกของเธอก็เหมือนได้รับหยาดน้ำชโลมใจ สีสันที่เคยจืดจางในกรงทองแห่งนี้เริ่มกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง
“คุณตาคะ... พี่ขุน... ทานข้าวกันหรือยังคะ” เธอส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างท
