แสงเช้ายามสายสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีครีมผืนยาวเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์รังสิมันต์ ละอองฝุ่นเต้นระบำอยู่ในลำแสงที่พาดผ่านพรมขนสัตว์หนานุ่ม พราวนภาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มของเตียงนอนที่มากเกินกว่าที่เธอเคยชิน ร่างกายของเธอจมลึกลงไปในฟูกราคาแพงราวกับมันต้องการจะดูดกลืนเธอไว้ในความหรูหราที่แสนเย็นชา
เสียงนาฬิกาเรือนเล็กดีไซน์คลาสสิกที่ตั้งอยู่ข้างหัวเตียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ก... ติ๊ก... ราวกับเป็นเสียงเตือนสติว่าเวลาของเธอกำลังเดินไปข้างหน้าในฐานะหมากตัวหนึ่งบนกระดานนี้อย่างไม่รอใคร คืนแรกในบ้านรังสิมันต์ผ่านไปอย่างเชื่องช้าและยากลำบาก พราวนภาหลับ ๆ ตื่น ๆ ตลอดทั้งคืน ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเหตุการณ์มื้ออาหารค่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน สายตาประเมินค่าดุจมองสินค้าจากแม่ของภีม และคำประกาศกร้าวของจอมบงการหนุ่มยังคงวนเวียนหลอกหลอนไม่จางห
