เสียงเครื่องยนต์ของรถลีมูซีนคันยาวสีดำสนิททำงานเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงจากภายนอก มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นไอเย็นฉ่ำออกมาปะทะผิวบางของพราวนภา วรโชติอนันต์ ที่นั่งตัวเกร็งอยู่เบาะหลัง มือบางทั้งสองข้างกำกระเป๋าถือใบเล็กสีนวลไว้แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว แผ่นหลังบางแนบชิดกับพนักพิงหนังแท้กลิ่นหอมสะอาด ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวแรงไม่เป็นจังหวะราวกับกลองรบ
พราวนภาทอดสายตามองลอดผ่านกระจกฟิล์มดำมืดออกไปภายนอก เฝ้ามองทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากความวุ่นวายของถนนสายหลัก เข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยแมกไม้ร่มรื่นของย่านเศรษฐีเก่า วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีครีมเรียบหรูที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดี ผมยาวสลวยถูกเกล้ามวยต่ำอย่างประณีตและเรียบร้อย ใบหน้าสวยหวานที่เคยสดใสบัดนี้ถูกฉาบไว้ด้วยเครื่องสำอางชั้นดีเพื่อปกปิดความอ่อนล้าและรอยหมองเศร้าในดวงตา
วันนี้คือวันที่ชีวิตของเธอจะก
