คฤหาสน์รังสิมันต์ในยามค่ำคืนเงียบสงบและเยือกเย็นกว่าที่พราวนภาเคยคาดคิดไว้มากนัก แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลที่เคยส่องประกายเจิดจ้าในช่วงหัวค่ำ บัดนี้ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวที่ทอดเงายาวไปตามทางเดินหินอ่อน เสียงฝีเท้าของเธอที่ก้าวตามแผ่นหลังกว้างของภีม รังสิมันต์ ขึ้นบันไดวนขนาดใหญ่สะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้างที่เงียบงัน ราวกับบ้านหลังนี้กำลังจ้องมองและประเมินสมาชิกใหม่ด้วยความเงียบเชียบ
แม้จะเพิ่งผ่านพ้นมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล สายตาประเมินค่าดุจมองสินค้าจากแม่สามี และคำพูดที่แฝงนัยยะทางอำนาจของเหล่าสมาชิกตระกูลรังสิมันต์มาได้ แต่ในตอนนี้ บรรยากาศรอบตัวกลับยิ่งนิ่งงันราวกับพายุที่เพิ่งผ่านพ้นไปทิ้งไว้เพียงความอึดอัดที่หายใจได้ยากลำบาก มีเพียงสองร่างที่เดินเคียงกันขึ้นสู่ชั้นบน พื้นที่ส่วนตัวที่พราวนภารู้ดีว่ามันคือส่วนลึกที่สุดของกรงทองแห่งนี้
พราวกอดอกแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเ
