บรรยากาศยามค่ำคืนริมแม่น้ำเจ้าพระยาในโซนส่วนตัวของร้านอาหารหรูสวยงามราวกับภาพฝันที่ถูกบรรจงวาด แสงไฟระยิบระยับจากอาคารบ้านเรือนและโรงแรมห้าดาวฝั่งตรงข้ามสะท้อนลงบนผิวน้ำที่ไหวระเพื่อมเป็นประกายสีทองและเงิน ลมเย็นพัดเอื่อยพากลิ่นไอจาง ๆ ของสายน้ำมาปะทะผิวหน้า ช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในใจของพราวนภาได้เพียงชั่วครู่ เสียงเพลงแจ๊สท่วงทำนองนุ่มนวลที่บรรเลงอยู่ไกล ๆ ยิ่งทำให้ความเงียบระหว่างคนสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันนั้นดูหนักอึ้งขึ้นไปอีก
พราวนภา วรโชติอนันต์ นั่งนิ่งอยู่ในชุดเดรสสีครีมอ่อนที่ขับเน้นความอ่อนเยาว์และสง่างาม ผมยาวสลวยที่เคยถูกรวบไว้อย่างประณีตถูกปล่อยให้สยายลงมาตามแรงลม ใบหน้าสวยหวานยังคงนิ่งสงบราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นมาในงานเลี้ยง แต่ภายในอกกลับปั่นป่วนราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ ภาพของณิชาที่ยืนเคียงข้างภีม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และสายตาที่บ่งบอกว่าเขารู้จ
