แสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านกระจกนิรภัยบานใหญ่ของคาเฟ่หรูใจกลางย่านธุรกิจ ดูจะสดใสเกินกว่าบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียดภายในมุมหนึ่งของร้าน ภายในสถานที่แห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นคั่วเมล็ดกาแฟสายพันธุ์ดีและเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาที่ขับเน้นความมีระดับของผู้มาเยือน ณิชานั่งอยู่ที่โต๊ะริมสุดซึ่งมีความเป็นส่วนตัวสูง เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวเรียบหรูที่ขับผิวให้ดูผุดผ่อง มือเรียวสวยถือแก้วเซรามิกสีนวลขึ้นจิบอย่างเนิบนาบ สายตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูประดับเพชรเป็นระยะด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
เธอรู้ดีว่าเขาจะมา... เพราะภีม รังสิมันต์ ไม่เคยผิดนัด โดยเฉพาะกับเรื่องที่เขารู้สึกว่ามันคือก้างขวางคอที่ต้องรีบกำจัดออกไปให้พ้นทาง
เสียงรองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นหินอ่อนดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นและสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่ณิชาจำได้แม่นยำแม้จะผ่านไปกี่ปีก็ตาม ร่างสูงใหญ่ของภีมในสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะ
