ฉันกับป้าแจ๋วเดินคอตกเข้ามากลับมาที่ห้อง ระหว่างไม่มีใครเอ่ยอะไร ก็เพราะ...
ก่อนหน้านั้น
“ไล่ยัยชะนีไม่มีสัมมาคารวะออกจากบ้านฉันไปซะ”
ฉันได้ยินทุกประโยค...ยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ ถ้ามีที่ไปฉันเองก็ไม่ทนกับอีกะเทยควายนี่หรอก...
“คุณหนูคะ อย่าไล่มันเลยนะคะ ปลาวาฬไม่ได้ทำอะไรผิด” ป้าแจ๋วแทรก
“นี่ยังไม่ผิดเหรอป้า เดินเข้ามาในบ้านฉันกลางดึกกลางดื่น ทำตัวเป็นขโมยทั้ง ๆ ที่ฉันสั่งเด็ดขาดห้ามใครขึ้นมาเหยียบ และอีกอย่าง...” เจ้าของเสียงไม่เอ่ยต่อ แต่ใช้สายตามองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะเปล่งเสียงต่อ
“โกหกว่าห้าขวบ เป็นเรื่องที่ฉันอภัยให้ไม่ได้”
“ใครโกหกคุณ” ฉันโพล่ง เพราะฟังเขาพล่ามมาเยอะแล้ว
“หล่อนไง”
“ป้าแจ๋วบอกเหรอว่าฉันแค่ห้าขวบ” ฉันถามกลับหันไปขอคำตอบจากป้าแจ๋ว ซึ่งเธอกำลังส่ายหน้าปฏิเสธ ฉันรู้อยู่แล้วแหละว่าคนอย่างป้าไม่มีทางโกหกหรอก นอกจากไอ้กะเทยนี่จะมโนไปเอง
“ไม่รู้แหละ ฉันจะ
