ในห้องนอน
ฉันกลับมาเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเป้ ระหว่างนั้นป้าแจ๋วก็เดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าเจือด้วยคราบน้ำตา
“ขอโทษนะปลาวาฬ ป้าไม่ดีเอง”
“ป้าจะขอโทษหนูทำไม หนูต่างหากล่ะที่ไม่ดี ทำให้ป้าต้องเดือดร้อน”
“ถามจริงว่าแกขโมยกระเป๋าคุณหนูใช่ไหม อยากได้ทำไมไม่บอก ป้าจะซื้อให้” คนเอ่ยนั่งลงตรงหน้า ดูสิแม้กระทั่งวินาทีสุดท้าย เธอก็ยังจะปรนเปรอฉันอีก ในชีวิตก็มีป้าแจ๋วนี่แหละที่ดีกับฉัน
“ป้า...หนูไม่ได้ขโมย และหนูก็ไม่รู้ด้วยว่ากระเป๋ามาอยู่ในห้องได้ไง”
“จริงเหรอ”
“จริงสิป้า แม้หนูจะอยากได้ แต่พอนึกถึงหน้าป้าแล้ว หนูทำไม่ลง”
“แล้วใครล่ะที่ใส่ร้ายแก”
“นั่นสิ”
พอมานั่งคิด ๆ ดูแล้ว จริงสิ!! ก่อนที่เจ้าของบ้านจะกลับมา ตอนนั้นฉันเดินสำรวจอยู่ในห้องนั่งเล่น เห็นแวบ ๆ ว่ามีสาวใช้คนหนึ่งเดินกุมท้องลงมาจากบันได เดี๋ยวนะ!! นั่นพี่ปายใช่ไหม? ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ
เชี้ย!! หล่อนนั่นเองที่คิดจะใส่ร้ายฉัน อีป
