“ผมเห็นพี่เคนซี่อารมณ์ไม่ดี ผมขอทำอะไรให้พี่สนุกได้ไหมครับ”
“ก็ดี” ผมหันไปตอบด้วยนัยน์ตาจริงจัง มันยิ้มแป้นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต้นยั่ว ร่อนเอวพลิ้วเป็นเลขแปด เด้งเป้ากางเกงตุง ๆ ไปมา ทำให้เพื่อนร่วมโต๊ะพากันกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ส่วนผม...พอเด็กเสิร์ฟเทบรั่นดีแก้วใหม่ให้ ก็กระดกยกซดหมดแก้วอีกในขณะที่สายตาจ้องคนเต้นไม่วางตา...เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ กระทุ้งศอกใส่เพื่อเรียกสติ แต่กระนั้นผมก็ไม่คิดจะหันไปมอง
จนกระทั่งมันเต้นจบไปเพลงหนึ่ง คงเหนื่อยแล้วมั้ง จึงนั่งทรุดลงข้าง ๆ ที่เดิม
“ผมเต้นเป็นไงบ้างครับพี่เคนซี่”
“เอวพลิ้วดี”
“พี่ชอบผมก็ดีใจ”
“อายุเท่าไหร่”
“ผมเหรอพี่? ยี่สิบครับ”
อายุมากกว่ายัยนั่นหนึ่งปีแฮะ...
“เป็นเด็กมหา’ลัยสิ”
“ใช่ครับ เรียนปีสอง คณะบริหาร”
“เมื่อกี้เต้นเก่ง ฉันจะให้รางวัล” ผมหันไปพยักพเยิดกับไอ้นาวาที่ยืนหลบมุมถือกระเป๋าใบสีส้มตัวปัญหา มันรู้ความหมายเดินเอากระเป๋ามายื่น
