ฉันออกจากบ้านเศรษฐีหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย แต่กว่าจะนั่งรถเมล์มาถึงบ้านสองชั้นหลังเดิมก็ปาไปเกือบเที่ยง รู้ทั้งรู้ว่าเจ้าของบ้านไม่เต็มใจต้อนรับสักเท่าไหร่ แต่ฉันก็ยังหน้าด้านกลับมาเพราะไม่มีที่ไป
“อีอวดเก่ง น้ำหน้าอย่างมึงจะไปได้นานสักเท่าไหร่กัน” เสียงแหกปากเป็นของพี่เค้กมือหนึ่งอุ้มลูกชายเกี่ยวเอว ส่วนอีกมือยืนเท้าเอว ด่าฉันตั้งแต่ยังไม่ทันเหยียบเข้าบ้านด้วยซ้ำ
“ไม่เอาน่ะเค้ก น้องกลับมาแล้วพวกเราคุยกันดี ๆ ก็ได้”
เหลือเชื่อที่น้าซินห้ามปรามลูกสาว อ๋อ...ก็คงหวังจะได้เงินจากป้าแจ๋วสินะ...ฉันดันลืมนิสัยสองผัวเมียบ้านนี้ไปซะสนิท
“มา ๆ ปลาวาฬเข้าบ้านมาก่อนสิ”
น้าเห็นฉันยืนนิ่ง จึงหันมากวักมือเร่งเร้า ฉันพยักหน้ารับเอื่อย ๆ ก่อนจะแหงนมองตัวบ้าน เฮ้อ...ใครจะคิดว่าต้องกลับมาที่นี่อีก
ทว่า!!
ก้าวได้ขาเดียว...เบื้องหลังพี่เค้กก็ปรากฏร่างสูงของอีกคน มันเดินมาเมื่อไหร่ไม่รู้ กำลังลู
